Opinie

Een spiegel voor het moderne bestaan

CaDance. Met ’All is Well’ van Club Guy en Roni, ’E19 (Richting San José)’ van Ann Van den Broek, ’Protocol of Desire’ van Martin Butler/Renée Copraij (tourneevoorstellingen), ’Double Intuition # 1 - Tangent’ van Kenzo Kusuda/Amos Ben-Tal. Gezien theaters Den Haag. www.cadance.nl.

Het CaDance festival is uitstekend begonnen met krachtige voorstellingen die, hoe verschillend ook, op indringende wijze een spiegel vormen voor het onvermogen van het moderne bestaan.

Met een inktzwarte esthetiek die vervaarlijk schommelt tussen extremen als hard en zacht, becommentarieert Club Guy & Roni in ’All is Well’ de hedendaagse beeldcultuur waarin elke humane nuance is zoekgeraakt. Een verstild aftastend duet op een kantelend platform wordt afgezet tegen een bruut aanvallende triodans aan kettingen op de vlakke vloer. Prangende vragen worden hierbij opgeroepen: wie leidt wie en naar wat gaat onze aandacht uit?

De groepsdansen geven het actuele antwoord: naar degene die het hardst roept natuurlijk, terwijl indringende solo’s de wens uitdrukken om zacht en kwetsbaar te mogen zijn. Tegen de klippen op, zo blijkt. Danseressen worden hoog verheven op hun spitzen als dansacrobatische projectielen ingezet, maar blijven ’gezichtloos’ met hun zwarte pruiken die als sluiers het gezicht bedekken.

Ze lijken zo uit de horrorfilm ’The Ring’ te zijn geglipt, even angstaanjagend, net zo mysterieus. Door de motieven in choreografie en vormgeving als onvoorspelbare hamerslagen uit te delen, is het nog knap lastig de beklemming van ’All is Well’ uit je systeem te schudden.

Hoewel heel wat luchtiger, geldt dat evenzeer voor het fraaie ’E19 (Richting San Jose)’. De snelweg ’E19’ is bij Van den Broek een driesprong, afgebakend door megafoons die flarden informatie uitspuwen. De dansers haasten zich van luidspreker naar luidspreker en ademen alle impulsen zo gretig in dat ze het uitademen vrijwel vergeten.

Vol van alle prikkels gaat hun lichaam hoestend en proestend alle kanten op, al het gevoel voor richting wordt uit het oog verloren. Wat volgt is een minimalistisch getoonzette choreografie van in het gareel lopen en eruit vallen. Even hilarisch als verbijsterend is de mens bij Van den Broek een wezen dat meent zijn leven in eigen hand te hebben, maar willoos door impulsen wordt voortgejakkerd en daar ten slotte aan ten onder gaat.

Ook de ontmoetingen tussen dansmakers in ’Double Intuition # - Tangent’ heeft spannende uitkomsten opgeleverd. De verinnerlijkte ’achter het zwart van je ogen’-dans van Kenzo Kusuda en de aardse stoerheid van Amos Ben-Tal, is een mooie confrontatie tussen werelden waarin soms terloops, soms geforceerd, uiting wordt gegeven aan het verlangen naar contact.

Martin Butler en Renée Copraij maakten voor het programma een te langgerekte, maar verrassend theatrale vertaling van dat verlangen. Een Armando-achtig universum van beheerste verstilling wordt geplaatst naast animale en grillige versnelling, afstandelijk met stroboscooplicht op het voordoek geprojecteerd. Hierbij wordt duidelijk dat de mens ten prooi valt aan zijn driften en maar bar weinig controle heeft over zijn bestaan.

Met deze aftrap van CaDance kun je welvoeglijk stellen: hedendaagse dans staat steeds dichter bij het echte leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden