Een slotakkoord als ferm statement

Kon het mooier? Daags na Internationale Vrouwendag zag ik Mozarts 'Don Giovanni'. Hoezo mooier, vraagt u zich wellicht af. Don Giovanni, dat is toch Italiaans voor Don Juan, de personificatie van de vrouwonvriendelijkste vrouwenverslinder die je je kunt voorstellen? Klopt.

En toch. Hadden Mozart en zijn librettist Lorenzo da Ponte al het nodige manonvriendelijke in petto voor hun antiheld - gedurende de opera loopt hij alleen maar blauwtjes - bij De Nederlandse Reisopera had men de muzikale én theatrale teugels doelbewust en met een tikkeltje boosaardigheid in handen gegeven van twee vrouwen. Gezusterlijk gaven deze Julia Jones (dirigent) en Joanne Davies (regisseur) een draai aan het verhaal, die niet alleen verfrissend feministisch was, maar die net zo goed de eigen houding van de vrouwen in de opera ter discussie stelde. Zij zijn het namelijk zelf die het gedrag van deze geile Don mogelijk maken, er zelfs medeplichtig aan zijn, aldus Davies.

Dit alles ging donderdagavond in Carré (de derde voorstelling in een reeks van zestien) met een vaart en een humor die er zomaar voor zouden kunnen zorgen dat de Reisopera met deze 'Don Giovanni' alweer in de roos schiet. Al drie keer in de afgelopen vier jaar kozen de lezers van website Place de l'Opéra een productie van de Reisopera als beste van het jaar en had de grote broer aan het Waterlooplein het nakijken. Voorafgaand aan de voorstelling in Carré was er een perspresentatie van het nieuwe seizoen en ontving regisseur Laurence Dale die publieksprijs voor zijn enscenering van Strauss' 'Ariadne auf Naxos'.

De Nederlandse Reisopera heeft natuurlijk de gunfactor. Na alle desastreuze tegenslag op financieel gebied strijdt het gedecimeerde gezelschap dapper verder en levert eigenlijk keer op keer voorstellingen af waaraan dat gebrek aan subsidie nauwelijks is af te zien. En hoewel er van het vaste team noodgedwongen niet veel mensen meer over zijn, heerst er toch een ware teamgeest daar in Enschede. We zijn dan wel met minder, lijkt de gedachte, maar we zetten er met degenen die over zijn nóg meer de schouders onder.

Die houding mist zijn effect niet. Van de zangers in deze Don Giovanni springt niemand er echt uit, maar met elkaar zorgen ze voor een uitstekend bovengemiddeld niveau. Ze zijn bovendien geweldig op elkaar ingespeeld en acteren met vaart en verve. In de bak had de stootkracht van al die syncopen en sforzandi - er is haast geen opera waar er meer in voorkomen - best wat kruidiger gekund, maar Jones hield het Orkest van het Oosten mooi bij de les. Zeker naar het einde toe werd de spanning door haar mooi opgevoerd.

Daar komt het lijk van de door Giovanni vermoorde vader van Donna Anna in het mortuarium van het ziekenhuis tot leven. En dat past prachtig bij Halloween, de dag waarop Davies de opera laat plaatsvinden. De voorstelling puilt uit van geestige details. Zoals de lullige groepsdans, het met één hand te bedienen uitklapbed in de caravan, alwaar de godvrezende Donna Elvira verschijnt als Julie Andrews uit 'The Sound of Music'. Maar het mooist is het statement tijdens het slotakkoord. 'Het is het stokoude liedje', zingt men, 'zo eindigt hij die kwaad doet'. Waarna het lijk van de Don in de kofferbak van zijn foute auto wordt gekieperd en de drie vrouwen met een ferme klap, tegelijk met het orkest, de klep dichtkwakken. Zo!

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden