Review

Een schop moet ze hebben maar die krijgt ze niet

Voor 'A Place of Hiding,' de nieuwste roman van Elizabeth George, gaan we naar het Kanaaleiland Guernsey. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het bezet door de Duitsers.

Daar resideren Guy Brouard en zijn trouwe zuster en eenieder is dol op de man, want hij inspireert, vuurt aan en is gul met zijn geld. Zo heeft hij de plaatselijke verzetsheld beloofd dat hij een verzetsmuseum zal financieren, gebouwd door de plaatselijke architect. Hij geeft een groot feest om de aanzet daartoe te vieren, en twee Amerikanen, zuster China en broer Cherokee (hun ouders waren hippies, vandaar) komen iets brengen. Voor die reis hebben ze flink wat geld gekregen en eerst waren ze achterdochtig, maar het pakket bezat toch echt alleen tekeningen.

Wat voor tekeningen? Dat is een van de raadselen die de politie krijgt op te lossen, want de volgende morgen wordt Guy dood gevonden op het strand, verstikt met een steen. En meteen wordt ook een verdachte gevonden: onze China. Alles klopt, maar waar is het motief? Dan komen twee oude bekenden in beeld: Deborah en haar man St.James. St.James is een bekende getuige-deskundige en Deborah is een oude vriendin van China, dus zij snellen te hulp. En dan worden wij zeer vakkundig van het ene op het andere verkeerde been gezet. Want die goede Guy heeft het wel klaargespeeld om bijna alle eilandbewoners een reden te geven om hem te vermoorden.

Een hele cavalcade van mogelijke daders trekt aan ons voorbij, het is een kleurrijke stoet en het is niet moeilijk om daarin bijkans te verdrinken van leesgenot. 't Lijkt Agatha Christie wel, maar die deed het heel wat geserreerder. George is een uitweider en voortdurend denk je 'O tantetje, vertel verder!' Ja, eerlijk is eerlijk, haar tantetje-gehalte is niet gering. Ze is Amerikaans, ze wil echte Engelse spreektaal schrijven, maar daarbij overdrijft ze voortdurend en een opeenhoping van mums en blokes maakt de taal onecht, het heeft iets irreëels en oubolligs tegelijk.

Ze voelt zich ook geroepen om veel psychologie door haar verhaal te mengen, dikwijls van de koude grond. Zo heeft ze de klok van het feminisme horen luiden en weet ze ook nog van vroeger dat roodkopjes stijfkopjes zijn. Dus maakt ze van Deborah, die sympathiek moet overkomen, een echte zeikerd, ik kan het niet anders uitdrukken. Altijd schudden met het hoofd en stampen met de voet, als die arme man haar helpt behandelt hij haar als een kind en als hij haar niet helpt laat hij haar in de kou staan. Een schop moet ze hebben, maar die krijgt ze niet, ze krijgt gelijk. Dat is evenwel het ergste niet, het ergste is dat ze elke zin, of ze nu konkelefoezen, kissebissen of tortelen, vooraf laten gaan en besluiten met 'my love!'. Hu, hu, hu! 't Lijkt Margarita wel met haar baron.

Ik bid u evenwel, laat u door deze bitsigheden niet tegenhouden om dit boek te lezen. Zij zijn als steentjes in je schoen als je lekker op een terras in de zon zit: je voelt ze pas als je gaat lopen. En dat hoeft nog lang niet want het boek is dik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden