Een schokkend en veellagig wraakverhaal

Pieta
Regie: Kim Ki-duk. Met Lee Jeong-jin en Jo Min-soo.

****

De Zuid-Koreaanse maestro Kim Ki-duk is met het even schokkende als ontroerende moeder-zoon-drama 'Pieta' helemaal terug. Of, nou ja, eigenlijk was hij dat al met 'Arirang', het zelfportret dat hij twee jaar geleden maakte en waarvoor hij werd bekroond in Cannes.

Met films als 'The Isle' en 'Bin-Jip' was de Zuid-Koreaanse regisseur jarenlang het middelpunt van de florerende Zuid-Koreaanse cinema. Hij werd gelouwerd als een woest natuurtalent. Tot het filmen even niet ging, en hij aan zijn lot werd overgelaten. In het wonderschone 'Arirang' deed hij daar verslag van, teruggetrokken in de natuur waar hij zijn eigen espressomachine had gebouwd. Hij roosterde vis, zong en jankte hartverscheurend in de camera.

Geen regisseur die de zaken mooier voorstelt, integendeel, vaak genoeg richtte hij zijn camera op menselijke perversiteiten ('The Isle' werd hier bekend als 'die film met die vishaakjes'), terwijl zijn stijl altijd even lyrisch was, overdonderend.

Dat geldt ook voor 'Pieta' ¿ bekroond met de Gouden Leeuw in Venetië ¿ waarin een harteloze jongeman in opdracht van een maffiose schuldeiser langsgaat bij de allerarmsten, en rustig een hand of voet afhakt als ze hun schulden niet kunnen betalen. Van invaliden is het makkelijk verzekeringsgeld opstrijken.

De extreem gewelddadige manier van handelen (waarbij een metaalbewerker door zijn eigen metaalmachine wordt vermorzeld) vereist een sterke maag, al drijft het geweld puur op de kracht van suggestie. Hetzelfde geldt voor de behandeling van de vrouw die op een dag voor zijn neus staat en beweert zijn moeder te zijn. Hij onderwerpt haar aan een krankzinnige test, maar die maakt wel de weg vrij voor genegenhied, en voor een smeltend hart.

'Pieta' is het verhaal van de antiheld voor wie je gaat voelen, terwijl Kim Ki-duk een veellagig wraakverhaal optrekt, waarin horror en melodrama verknoopt raken. Het is een prachtverhaal over kapitalisme en modernisering, teruggebracht tot de kern: een arme arbeiderswijk waarin leners verstrikt raken tussen verzekeringsbank en maffia. Het gaat om de rol van het geld in onze moderne samenleving, waarin wij het geld niet langer controleren, maar het geld ons.

Met zijn pieta verwijst Kim Ki-duk uiteindelijk ook naar de dode Christus op de schoot van Maria, de compassie die uit die voorstelling spreekt, het spel dat hij ermee speelt. Hetzelfde geldt voor het Kyrie Eleison dat aan het slot klinkt, nadat er een macaber bloedspoor aan ons voorbij is getrokken, evenals een ongelooflijk aangrijpende boetedoening.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden