Een schaatsseizoen eindigt tegenwoordig nooit helemáál

Het was zondag en Sven Kramer legde nog één keer uit hoe het zo mis had kunnen gaan. En wat zijn plannen voor de toekomst waren. Hij bleef, voor zijn doen, opmerkelijk lang zitten. Normaal staat hij op als er een stilte valt. Hij was heel duidelijk. Er moesten dingen veranderen bij schaatsploeg TVM. Maar dat had hij altijd al wel geweten. Dat had niets te maken met dat ene fatale moment, dat hem olympisch goud op de tien kilometer kostte.

Het was zondag in Vancouver en Sven dronk koffie met zijn vaste volgers. Zijn manager Ron Mulder had het samenzijn grappend ’cappuccino met Kramer’ genoemd, als afsluiting van de Spelen. Kramer zat aan het hoofd van de tafel en dronk een dubbele espresso. Hij sprak daar, in het Hilton-hotel van Richmond, over de toekomst. En hij was duidelijk. Hij wilde vernieuwing en verandering. Op voorhand sloot hij daarbij niets uit. Nieuwe ploeggenoten moesten er sowieso komen, na het afscheid van Wennemars, Groenewold en Verheijen. Maar hij sloot ook niet uit dat er een nieuwe trainer zou komen, iemand die hem zou kunnen voorzien van nieuwe impulsen na een jarenlange en intensieve samenwerking met Gerard Kemkers.

Het gesprek met Kramer markeerde het einde van het seizoen. Hij had zijn standpunten duidelijk gemaakt en was toe aan rust. Niet dat hij die kreeg, want de week na de Spelen moest hij overal opdraven. Hij bracht een bezoek aan de koningin, werd gehuldigd in Haarlem en draafde op bij ’Pauw en Witteman’. En daarna kreeg hij een longontsteking en een infectie aan zijn luchtwegen. Hij had er moeite mee, met al die huldigingen. Hij had in Vancouver drie gouden medailles willen winnen en won er uiteindelijk maar één. En brons op de ploegenachtervolging – maar die plak kon hem gestolen worden. Nooit iemand zo zuur zien kijken met een bronzen medaille om de nek.

Afgelopen weekeinde kwam Kramer opnieuw in actie, op het wereldkampioenschap allround, dat hij won – ondanks zijn ziekte en de plotselinge opkomst van een nieuw Amerikaans wonderkind. Jonathan Kuck maakte het Kramer nog best lastig. Wie had dat gedacht. De Fries zelf in ieder geval niet.

Eigenlijk was het een heel mooi toernooi. Spannend ook, tot het einde. Maar zo voelde het niet. Natuurlijk; Thialf was uitverkocht en de toeschouwers maakten er opnieuw een groot feest van. Maar dat doen ze altijd – zelfs midden in de zomer zou de ijsbaan uitverkocht zijn als er een wedstrijd georganiseerd zou worden. Nee, het toernooi was sportief prachtig, het record van Kramer – vier keer op rij wereldkampioen – uniek, maar toch kwam de wedstrijd nooit los. Het hoogtepunt van het seizoen was al geweest, en het dieptepunt ook. Nu rest slechts de toekomst. Kemkers blijft, en de rest van de ploeg wordt binnenkort opgevuld. Er zal over geschreven worden. Omdat een schaatsseizoen tegenwoordig nooit helemáál eindigt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden