Een roze Rietveld

Ik laaf me aan de ogenschijnlijk vrolijke 'elektrische stoel'

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

'Lekker licht'

Van boven naar beneden:

'Broken Circle', David Nuur

'Failed dawn', Oscar Santillan

'Pink Electric Chair', Iván Navarro

De expositie 'Lekker Licht' is nog een week te zien in het Centraal Museum in Utrecht.

www.centraalmuseum.nl

Bij sommige lichtkunstwerken in het Utrechtse Centraal Museum wil je zo lang mogelijk blijven staan, net zo dichtbij als mag van de suppoosten. Alsof het kampvuren zijn, of van die 'warmtezuilen' die je een tijdje op sommige treinperrons had: je drukte op een knop en gedurende een halve minuut gloeide de zuil rood en warm op. Dan drukte je nog een keer en nog een keer, tot de trein kwam, want als je wegliep kreeg je het kouder dan je het daarvoor had.

Hier in het museum zijn de meeste lichten permanent aan, maar je wilt er niet bij weg. Bijvoorbeeld van de 'Pink Electric Chair' van Iván Navarro: een variant op de beroemde Rietveldstoel, maar door Navarro gemaakt van roze tl-buizen die knallend oplichten. Dat de kunstenaar een Chileen is en de 'elektrische' stoel natuurlijk ook verwijst naar het regime van Pinochet waaronder hij opgroeide, lees ik pas als ik thuis ben. Ik laaf me aan het ogenschijnlijk vrolijke roze.

Licht, licht, zoveel mogelijk licht opslaan, want het is al zo lang donker. Het nieuws maakt somber, het weer al helemaal, pophelden gaan dood en iedereen kijkt naar de heftige documentaireserie 'Making a Murderer', waarna je kennelijk nooit meer gelooft dat Amerika een modern, verlicht land is waar iedereen een kans heeft, maar dat als het om de rechtspraak gaat nog in duistere Middeleeuwen verkeert. Het maakt het bezoeken van de tentoonstelling 'Lekker licht' tot een therapeutische onderneming. Graag zou ik de waterval van tl-buizen van de Ecuadoriaan Oscar Santillan ('Failed Dawn') onmiddellijk meenemen naar huis. Briljant, hoe je van een lichtbron die je vooral met goedkope kantoorverlichting en het sick-building-syndroom associeert zoiets moois en helders kunt maken. De witte buizen spuiten als kletterend water uit de muur.

Het aandoenlijkst is een klein kabinet boven, waar een schaars verlichte steen ligt. Oscar Santillan vond de steen op de top van een vulkaan in Ecuador waar de afstand tot de zon het kleinst is. Volgens hem is de steen even zwaar als al het zonlicht op aarde. Want ja, zonlicht heeft massa, dat is in 1900 al bewezen. Hoe zwaar de steen is staat er helaas niet bij.

In de zaal waar ik het langst wil blijven zitten is een muurschildering van Ronald Schimmel die laat zien wat je ziet als je per ongeluk te lang in de zon hebt gekeken: zwarte vlekken met vaag gekleurde ringen eromheen. En er staat staat een reusachtig videoscherm waar beroemde videoclips elkaar afwisselen. In 'Ray of light' (1997) danst Madonna tegen een felblauwe hemel terwijl het dagelijks leven in de stad versneld wordt afgespeeld. Tot het donker is en iedereen, Madonna incluis, op de dansvloer staat. Die sfeervol verlichte nacht is er ook - geen licht zonder duisternis - in een rood kabinet waar je mag gaan liggen en naar een concert van Amy Winehouse kijken, met je hoofd op een kussen. Dat is ook fijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden