Een rivaliteit die haar gelijke niet kent

Dit weekend is het weer zover: in de VS staan de honkbalploegen van de Boston Red Sox en de New York Yankees tegenover elkaar. Dat betekent: hoge kijkcijfers voor de tv, meer verkochte kranten in beide steden en overal interesse in deze rivaliteit die stamt uit 1901 en die haar gelijke in de internationale sportwereld niet kent.

Vele competities in vele sporten kennen 'rivaliteiten'; duels tussen twee ploegen die een lange geschiedenis kennen en die voortleven onder fans. Deze van de Red Sox en de Yankees overstijgt alle andere sportoorlogjes.

Afgelopen zondag zat ik in Fenway Park bij de wedstrijd tussen Boston en de Cleveland Indians. Bij het voorstellen van een van de Indians, Nick Swisher, begon het publiek zwaar 'boe' te roepen, terwijl dat bij geen der andere Indians het geval was. Swisher behoorde tot verleden jaar toe aan de Yankees en was 'dus' de natuurlijke vijand. Toen hij in de zesde inning een enorme knal losliet die de befaamde Groene Muur in het linker buitenveld van Fenway Park ruim passeerde, kreeg Swisher wat hem volgens het Boston publiek toekwam: dodelijke stilte en verachting.

Vaak worden ballen die door Yankees in Fenway de tribunes halen vol verachting teruggeworpen op het veld; daaraan brandt men zich niet de handen. Het omgekeerde komt voor in Yankee Stadium met homeruns van Red Sox-spelers. In dat laatstgenoemde stadion werd bij de bouw in 2008, het gerucht verspreid dat, om de honkbaltempel 'behekst' te krijgen, een vijandig honkbalshirt in de fundering gemetseld was. Red Sox-fan en bouwvakker Gino Castignoli bleek een shirt van Red Sox' eerste honkman Ortiz in het cement verstopt te hebben. De Yankees lieten de plaats waar dat gebeurd was openbreken en vonden het shirt.

Waar deze rivaliteit vandaan komt? Boston is, historisch gezien, vooral vóór 1900 een belangrijkere stad geweest in de VS dan New York: het lag dichterbij Europa, had betere opleidingsinstituten en men leefde er in welvaart vergeleken met New York dat de instroomhaven van miljoenen gelukzoekers van elders werd.

En in 1919 verkocht Red Sox eigenaar Harry Frazee zijn sterspeler Babe Ruth aan de Yankees voor het toen ongelofelijk hoge bedrag van 150.000 dollar. Sinds die transfer bestaat de 'curse of the Bambino' (de vloek van Bambino, de koosnaam van Ruth).

En ja, het is in al die jaren altijd onrustig gebleven tijdens en rond de wedstrijden. Er zijn doden gevallen, rellen uitgebroken en echtscheidingen uitgesproken omdat de een Yankeefans in de familie had en de ander liefhebbers van de Red Sox in zijn kennissenkring.

Toch zijn er ook mooie, bindende acties geweest. Dit honkbalseizoen werd geopend in New York en spelers van de Yankees en Red Sox traden samen aan en haalden (veel) geld op voor de slachtoffers van de schietpartij in Newtown. Heel Amerika keek toe hoe de erfvijanden zij aan zij stonden in een prangende minuut stilte die overal op de tv te zien was.

Toen op 13 april de finish van de Boston marathon opgeschrikt werd door een bomaanslag, toonde het management van de Yankees zich van zijn goede kant door, diezelfde avond in Yankee Stadium, het fameuze 'Sweet Caroline' van Neil Diamond te laten horen als steun voor heel Amerika op deze voor de sport zo zwarte dag. Dat lied wordt in Boston, bij iedere wedstrijd, traditioneel gespeeld en meegezongen, maar werd voor een avond geadopteerd door de Yankees.

O ja, als beide ploegen dit weekend spelen, hebben ze 2118 wedstrijden tegenover elkaar gestaan. In 2000 wonnen de Yankees met 20-1. Naar verluidt bleven velen in Boston de volgende dag weg van hun werk: de kater was te groot.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden