Een rijk, maar leeg leven

Somewhere
Regie: Sofia Coppola. Met Elle Fanning, Stephen Dorff. In 20 filmtheaters.

Een raceauto rijdt rondjes op een racecircuit. Monotone rondjes die de camera steeds vanuit dezelfde hoek blijft filmen: het geluid komt op, de auto racet voorbij, het geluid sterft weg. Het is een bedwelmende routine die Sofia Coppola in de openingsscène van 'Somewhere' lang aanhoudt, alsof ze je in trance wil wiegen.

Landerigheid en dromerigheid, lichtjes opgediend maar met duistere ondertonen, vormen de specialiteit van Coppola die een enthousiast publiek verwierf met 'Lost in Translation' waarin Bill Murray een onthechte filmster speelde die in een exclusief hotel in Tokio op de net zo verdwaalde Scarlett Johansson stuit.

In haar vierde film 'Somewhere' filmt de zelf in Hollywood opgegroeide Coppola opnieuw een acteur in een duur hotel. Alleen heeft deze filmster Johnny Marco (Stephen Dorff), die permanent logeert in het Chateau Marmont in Los Angeles, geen Japanners om zich heen om de schuld te geven van zijn onthechte staat; zijn verlorenheid voelt fundamenteler.

Hij is een succesvol man die alles binnen bereik heeft wat zijn hartje begeert, maar niets dat zijn bestaan vult. Als hij vanaf zijn bed naar twee paaldanseressen staart die hij besteld heeft op zijn hotelkamer zie je zijn ogen slaperig wegdraaien terwijl zij net hun benen synchroon de lucht in gooien. Later valt hij na een feestje pardoes in slaap tussen de dijen van een nieuw liefje.

Zo'n film over de verveling van de rijken kan ook gaan vervelen maar Coppola blijft kunstig balanceren op de rand. Geestig absurde scènes onderstrepen de ondraaglijke lichtheid van dit 'celebrity'-bestaan: de paaldanseressen die hun ijzeren palen inklappen, de helikopter die Johnny's dochter naar de bus richting zomerkamp vliegt.

Een troef schuilt bovendien in de innemende Elle Fanning die Johnny's elfjarige dochter Cleo speelt die nog wel kan stralen, huilen, lachen en zich oprecht verbazen, en die in levenslust haar armen en benen niet stil kan houden. Coppola zet ze mooi naast elkaar, als ongelijke partners in hetzelfde spel: de verdoofde vader en de alerte dochter.

De titel 'Somewhere' herinnert aan Hal Ashby's klassieker 'Being There', die ook ging over een man die slechts weerspiegelt wat anderen in hem zien. Het verschil is dat Peter Sellers als tuinman Chance stoïcijns bleef onder alle projecties, terwijl Johnny Marco niet meer weet wie hij is, buiten wat zijn omgeving van hem maakt. Coppola laat in het melancholieke, lichte 'Somewhere', een film die voorbij glijdt als een luie zondagmiddag, de held zelf ook even tot dat inzicht komen, maar ze houdt mooi in het midden of hij alsnog ergens landt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden