Een rijk dansalbum vol behoefte aan erkenning

CD | POP

Madonna Hard Candy Warner Music

Op 16 augustus ziet Madonna Sara, een ideale gelegenheid om deze zomer samen met Prince (7 juni) en Michael Jackson (29 augustus) op elkaars vijftigste verjaardag te toasten. Immers, alle drie ontpopten zich tot dé popiconen van de jaren tachtig toen videoclips, MTV en stadionconcerten de globalisering van de popmuziek inluidden. Het feestje zal vermoedelijk te pijnlijk zijn voor twee van de aanwezigen. Jackson verkeert in financiële problemen, Prince vervult een rol in de zijlijn. Madonna daarentegen zit steviger dan ooit in het zadel.

Kameleontisch paste ze zich aan aan de veranderende smaak van het publiek en aan de digitale revolutie in de muziekindustrie. Ook haar nieuwste, elfde studio-album ’Hard Candy’ getuigt daar van. Voor de centen hoeft ze niet zo nodig, met 325 miljoen dollar op de spaarbank. Zakenblad Forbes riep Madonna vorig jaar uit tot Amerika’s succesvolste zakenvrouw, maar toch knaagde er iets. Zowel haar behoefte aan erkenning als de ontkenning van haar leeftijd klinkt in ’Hard Candy’ door.

Het album zet de lijn van ’Confessions on a dancefloor’ (2005) onverminderd voort. Wederom geen ballads, maar munitie voor de dansvloer die minimaal vijf hits moet opleveren, gemixed door top-producers als Timbaland en Pharrell Williams.

Met de eerste single ’4 minutes’ scoorde ze in de VS haar grootse hit sinds ’Music’ (2000), maar het werd slechts een derde plaats. In Europa ging het beter: op 1 in Engeland en Duitsland, in Nederland op de tweede plaats.

Lag bij ’Confessions’ het accent op de jaren zeventig (Abba, disco), ’Hard Candy’ refereert aan de jaren tachtig: aan de electro-disco van Imagination (’Beat goes on’), de electro-pop van Human League (’Heartbeat’) en Depeche Mode (’Give it to me’). Ook citaten van funkbands als Earth, Wind & Fire (’Dance tonight’) zitten listig verstopt tussen prachtige vondsten vol ritmisch vernuft.

Madonna’s vlakke stem staat geheel ten dienste van de onderliggende hartekreet: ’Tel ik nog mee?’ Eindresultaat, een strak album met rijke dansnummers die vooral als snapshots van 2008 herinnerd zullen worden. Ideale Barbie-pop, die laveert tussen het beste van Britney Spears en Robbie Williams. Toch zou je juist nu van Madonna anders verwachten, meer experiment zoals ze tijdens Live Aid met de balkanbeat van Gogol Bordello illustreerde.

In de album-cover en de titelsong ligt het kille antwoord besloten: ’Ik ben je snoepwinkel, bied je alles wat een jongen wenst. Kom in mijn winkel.’ Een bijna-vijftigjarige, die nog steeds de fatale vrouw uithangt en zich als een Playboy-snoepje etaleert, antwoordt in muziekblad Q (mei 2008) op de vraag naar haar ideale leeftijd: ’Soms voel ik me 18, dan weer 13 jaar. Meestal gedraag ik me niet ouder dan een teenager’.

Candy is het zeker, maar dan hard zonder hart. (SR)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden