De Megastad

Een rijbewijs halen in India, dat is toeterend een paar koeien omzeilen én de Indiase bureaucratie doorstaan

Beeld EPA

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad. Dit keer: Aletta André promoveert tot een echte Delhi’ite. Ze haalt haar rijbewijs.

Na jarenlange ervaring als voetganger en passagier van tuk-tuks, bussen, fietsriksja’s en taxi’s was ik er klaar voor: mijn eigen auto besturen. In het Indiase verkeer. Zes rijen auto’s en ossenkarren op een driebaansweg, overstekende koeien en olifanten... alle clichés zijn waar.

Eenmaal achter het stuur realiseerde ik me dat er in deze chaos gelukkig ook een systeem verscholen gaat, waarbij het recht van de sterkste geldt en een hoop getoeter komt kijken. Maar voordat ik me hierop kon storten, moest ik nog door een ander stedelijk oerwoud navigeren: het transportkantoor, voor mijn Indiase rijbewijs.

Met een uitgeprint formulier, paspoort en adresbewijs stapte ik vastberaden een betonblok van drie verdiepingen binnen.

Meerdere kastjes en muren verder stond ik weer buiten. Alle papieren in mijn handen moesten meermaals gekopieerd worden. Dat dit niet op de website werd vermeld, diende duidelijk de ultralokale economie van tientallen kopieer- en pasfotokraampjes vlak buiten het gebouw. Bijna allemaal probeerden ze me uit mijn lijden te verlossen met een ‘speciaal aanbod’. Voor een paar tientjes zou mijn rijbewijs na een week of drie gewoon klaar zijn. Geen formulieren, geen rijen, geen toets.

Moed in de schoenen

Dapper sloeg ik alle aanbiedingen af, en liep met mijn stapel papieren naar het juiste loket. Daar zakte de moed me al gauw in de schoenen. De rij ging de deur door, de gang op, door het trappenhuis heen een verdieping lager, een andere gang in.

Het begon tot mij door te dringen waarom er zo’n bloeiende markt was voor speciale aanbiedingen. In Delhi worden jaarlijks een half miljoen nieuwe rijbewijzen verstrekt door dertien transportkantoren verspreid door de stad. Elk kantoor heeft maar drie of vier bevoegde ambtenaren voor deze klus, zo onthulde het blad India Today vorig jaar, en de capaciteit voor rijexamens is ongeveer 45 kandidaten per dag. Toch worden per kantoor dagelijks ruim honderd rijbewijzen uitgedeeld.

Twee verdiepingen lager viel mij ineens iets op aan de rij die door het gebouw slingerde. Er stonden alleen maar mannen op hun beurt te wachten. Ik volgde de rij weer terug naar zijn oorsprong en keek nog eens goed naar het loket. Toen zag ik het bordje boven het loket ernaast: ‘senioren en dames’. Daar stond een man met een grijze baard achter twee vrouwen op zijn beurt te wachten.

Trots

Vanaf dat punt liep het gesmeerd. Na loket 1 werd bij loket 2 mijn foto genomen, mocht ik bij loket 3 mijn duimafdruk zetten en werd ik in een daaropvolgend kamertje achter een decennia oude computer gezet voor een theorie-examen bestaande uit tien multiple choice-vragen. Een maand later volgde het rijexamen: met ruim veertig man, één voor één naar het stoplicht en terug, terwijl de examinator en een agent vanaf de stoep notities maakten.

Rijvaardigheden doen er dus weinig toe, of je nu voor een speciaal aanbod kiest of in de rij gaat staan. Toch was ik trots op mijn rijbewijs, dat een week na mijn examen werd bezorgd. Toeterend een paar koeien omzeilen, dat is één ding. Maar de Indiase bureaucratie succesvol doorstaan, dat maakt mij pas écht een Delhi’ite.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden