Een restaurant voor een goed doel, gerund door vrijwilligers. Maar de boontjes mogen niet koud zijn.

Alinda Zuidhof (22) zette voor een tijdje haar studie haar in de ijskast en stopt nu al tijd en energie in de Happietaria, een tijdelijk restaurant voor een goed doel. De serieuze vierdejaars psychologiestudente staat aan het hoofd van een restaurant dat een maand lang draaiende wordt gehouden door studenten van vijf christelijke studentenverenigingen in Groningen. Een drukke, haast fulltime baan. Liefdewerk waar ze niet voor betaald krijgt, maar wel voldoening uit put. Zelf blijft ze er nuchter en bescheiden onder:

,,Ik doe dit niet om in een goed blaadje te komen bij de buitenwereld of bij God. Ik doe dit vooral omdat ik het zelf leuk vind.”

De hele winst en alle giften van bezoekers gaan naar een vluchtelingenkamp in Soedan. Een druppel op de gloeiende plaat? Zuidhof denkt van niet: ,,Ieder mens dat geholpen wordt, is er één.”

En de Groningers staan er niet alleen voor, ook in andere studentensteden als Amsterdam, Utrecht en Leiden zijn er al vanaf 1993 jaarlijks Happietaria's te vinden. Bovendien wordt de opbrengst van de plaatselijke Happietaria's verdriedubbeld door een premie van stichting Wilde Ganzen (veertig procent) en subsidie van ICCO, een interkerkelijke organisatie voor ontwikkelingssamenwerking (honderdzestig procent).

Voordat Zuidhof in het project stapte, liep ze met haar studie op schema. In september zou ze op stage gaan, in datzelfde studiejaar haar doctoraalscriptie afschrijven en was ze afgestudeerd geweest. Nu moest ze haar stage naar januari verschuiven. Erg rouwig is ze daar niet om: ,,Toen ik nadacht over het laatste jaar van mijn studie, vroeg ik me ineens af: wil ik eigenlijk al wel zo snel klaar zijn?” Ze zat al een tijdje te denken aan een andere bezigheid.

Hoewel het leiden van een bedrijf in eerste instantie weinig te maken lijkt te hebben met haar studie psychologie, vindt de gedreven studente dat ze met dit project wel unieke ervaring op kan doen. ,,Het voelt alsof je in een autootje stapt, waar steeds meer karretjes aan worden gekoppeld met steeds meer mensen erin. Maar ik stuur en daarom voelt het heel wendbaar en flexibel. Als ik later ergens ga werken, heb ik meer het idee dat ik in een al rijdende trein spring,” verwoordt ze het beeldend.

De Happietaria leek precies aan te sluiten bij de perfectionistische én empathische Zuidhof: aan de ene kant de zakelijkheid om een zo goed mogelijk product neer te zetten, aan de andere kant niet voor je eigen verdienste werken, maar ten behoeve van iemand die het hard nodig heeft. Of zoals de studente nuchter simplificeert: werken mét mensen en werken vóór mensen. Dat laatste geeft het werk een extra dimensie: ,,Volgens mij kun je dit alleen goed doen, als je zelf je plaats weet. Ik bedoel, ik heb maar geluk dat ik in een rijk land ben opgegroeid. Voor hetzelfde geld had ík in Soedan geleefd.”

Maar alleen voor het 'goede gevoel' bezig zijn, daarmee red je het niet, benadrukt Zuidhof. ,,Je moet er ook echt een kick van krijgen om andere mensen aan te sturen en te motiveren.” En dat is een grote taak. Achter de Happietaria gaat een uitgebreide gelaagde organisatie schuil, waarvan de fragiele Zuidhof zich het 'oog' voelt. Vanuit een 'helikopterview' probeert ze zicht te hebben op alles wat er gebeurt. In het begin was dat verantwoordelijkheidsgevoel wel even wennen: ,,Wat ik als een fulltime job zag, zagen andere mensen meer als leuke bezigheid. Als zij tentamens moesten leren, ging dat voor, terwijl dat bij mij niet zo werkte.”

Aan het hoofd van het restaurant staat het zevenkoppige Happietaria Management Team (HMT), waar Zuidhof de voorzitter van is. Deze zeven mensen zijn al vanaf afgelopen mei bezig de organisatie van het restaurant rond te krijgen. Ze begonnen vanuit het niets, zonder locatie, sponsoren, vergunningen... Werkelijk alles moest nog geregeld worden.

Een te grote taak voor zeven mensen, dus werd voor elk deel van het project een aparte commissie in het leven geroepen, zoals een personeelscommissie om obers en keukenhulpen te werven onder de leden van de meewerkende studentenverenigingen, een Voedingscommissie om de menu's samen te stellen en gesponsorde etenswaren te regelen, en een pandcommissie voor onderdak.

,,Ik zie de Happietaria als een zo professioneel mogelijk bedrijf”, zegt voorzitter Zuidhof. Met de nodige vergunningen van de gemeente en goedgekeurd door de keuringsdienst van waren. Maar aan de andere kant draait het restaurant op amateurs en dat maakt het zo bijzonder. ,,Als ik het resultaat zie, denk ik soms, Jo, dit hebben we echt met heel veel vrijwilligers vanuit het niets opgebouwd. We hadden eerst alleen maar groene vloerbedekking”, zegt de studente trots.

Professioneel zijn houdt ook in: een goed product leveren.

,,Mensen moeten het dus gewoon kunnen zeggen als ze vinden dat de boontjes te koud zijn”, vindt Zuidhof eerlijk. ,,Ik wil niet dat mensen denken: hm. Slecht gegeten, maar ja, het is voor een goed doel.” Sommige bezoekers verwachtten volgens haar te weinig kwaliteit omdát het een Happietaria is. En dat imago wil ze graag veranderen. ,,Mensen moeten wel weggaan met het idee dat ze lekker gegeten hebben. Daar doen we ook ons best voor.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden