Een reeks curiosa, geschikt voor het kleine scherm

(Trouw) Beeld
(Trouw)

Al twaalf jaar werken filmproducenten en publieke omroepen samen aan speelfilms die geschikt zijn voor

Belinda van de Graaf

’Gelukkig is niemand veilig voor de liefde’, aldus de makers van ’Sekjoeritie’, de nieuwe telefilm van Nicole van Kilsdonk die na wat gestuntel en gestruikel keurig uitdraait op een romance. Een telefilm is een speciaal voor televisie gemaakte speelfilm, waarvoor de publieke omroep jaarlijks samenwerkt met onafhankelijke filmproducenten. Vanaf zaterdag wordt, verspreid over de zomer, een nieuwe reeks van zes films uitgezonden.

Het telefilmproject bestaat twaalf jaar en heeft inmiddels 69 films voortgebracht. Sommigen daarvan bereikten behalve het tv-scherm ook de bioscoop. Dit jaar gold dat voor ’Win/Win’, het debuut van Jaap van Heusden, dat snel en slim inspeelde op de kredietcrisis. De film ging eerder dit jaar in première op het Filmfestival van Rotterdam en wordt zaterdag 2 oktober uitgezonden door de NPS.

Anders dan het matig in de bioscoop ontvangen ’Kom niet aan mijn kinderen’ van Ron Termaat, is ’Win/Win’ een voorbeeldig telefilmproject. Het is geschikt voor uitzending op televisie en voor de bioscoop. De maker heeft zich niet per se laten leiden door een televisie-idioom dat gebaat is bij veel close-ups en een script dat de zaken nog eens extra uitlegt.

Met zijn verhaal over een jonge trader in de dealingroom aan de Amsterdamse Zuidas, beantwoordt de regisseur meteen ook aan de vraag van de organisatoren naar een actuele, maatschappelijke thematiek. Terwijl de banken omvallen, zien we hoe een jongeman een bliksemcarrière maakt door enorme winsten binnen te halen.

Die actuele, maatschappelijke thema’s behelsden de afgelopen jaren portretten van loverboys en skinheads, van een ontsnapte tbs’er, en een mevrouw uit Amsterdam-Zuid die uit schaamte voor haar luxeleventje besloot bijles te geven aan een Nederlands-Marokkaanse scholier. Pieter Kuijpers ontfermde zich over de gijzeling in de Rembrandtoren (‘Off screen’); Mijke de Jong over pesten op school (‘Bluebird’).

Wat opvalt aan de nieuwe reeks telefilms, is dat er nogal schematisch wordt gedacht en gefilmd. In ’De laatste reis van meneer Van Leeuwen’ speelt Frits Lambrechts een aandoenlijke titelrol als een vader met Alzheimer, maar over zijn leefwereld komen we eigenlijk niet veel te weten. Hanro Smitsman die tot de meest productieve Nederlandse filmmakers behoort en die twee jaar geleden nog een enerverende telefilm maakte met ’Skin’ (het portret van een jeugdige skinhead), bekommert zich meer om de verschillen tussen zijn twee zonen. De een draagt een trui en wil dat vader op de boerderij blijft. De ander draagt een stropdas en zet vader in een tehuis.

In ’Sekjoeritie’ voert Nicole van Kilsdonk een jonge, ambitieuze tv-maakster op die in een potige beveiliger uit Amsterdam-Noord het perfecte onderwerp voor een docu over ’de onderbuik van de samenleving’ denkt te hebben gevonden. De ambitieuze Hilversumse tuttebel struikelt over haar eigen vooroordelen. Ze treft een lieve knuffelbeer, aards en sociaal, die ook nog eens lekker koken kan. Tja, wie had dat niet aan zien komen.

Kokkerellen doen ook de Turken in ’Köfte’, een merkwaardige, halfgare komedie rond een weinig rendabel Ottomaans familierestaurant, waarvan de eigenaar zich gedwongen ziet een deal te sluiten met een kebabkoning. Fatih Akins recente restaurantkomedie ’Soul kitchen’ was al geen hoogvlieger, maar bij ’Köfte’ begint het simplistische scenario – ondanks aardige vondsten in de vormgeving – op te spelen. De regisseur is nota bene Michiel van Jaarsveld, die zo mooi debuteerde met ’Drift’, het drama van een broer en een zus die zich probeerden te handhaven in een Rotterdamse buitenwijk.

Ik zou willen dat er beter nieuws was, maar zouden getalenteerde filmmakers als Hanro Smitsman, Nicole van Kilsdonk , Michiel van Jaarsveld en Mischa Kamp zich niet beter kunnen concentreren op mooie dingen voor het grote doek? Die komen uiteindelijk ook wel op tv.

Mischa Kamp, regisseuse van het hartveroverende ’Het paard van Sinterklaas’ (en opvolger ’Waar is het paard van Sinterklaas?’), stuurt in het al even curieuze en vergezochte ’Lellebelle’ een jonge violiste op seksuele ontdekkingstocht. Alles wat wipt en vingert, penetreert en zuigt, komt close-up in beeld.

Niet zoals in ’Turks fruit’, maar eerder als in een voorlichtingsfilm, afgeroomd met David Hamilton-achtige beelden. Een film óver en mét seks, precies wat de participerende omroep, BNN, wenst. Niet minder, maar vooral niet meer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden