Een recht op weekheid

Lovende kritieken kreeg de film 'Brimstone', die religieus gefundeerd geweld tegen vrouwen aan de kaak stellende geweldsorgie.


Meesterwerk, grootse film, 'grijpt je bij de keel en laat niet meer los' - zulke reacties waren er van de vakpers.


Vier ballen in NRC, vier sterren in Trouw ( 'Tijdloze wreedheid krachtig verbeeld') en drie sterren - iets zuiniger - in de Volkskrant, maar die repte van 'een kundig en precies vertelde horrorwestern, gemaakt met vaste auteurshand, vol grote gebaren in structuur en spel'.


Ik had het allemaal niet gezien.


Ik voelde me met mijn tegenstribbelen en mijn voortijdig verlaten van de zaal uit de tijd gevallen, het was of ik de polsslag ervan niet meer voelde. Geweld, goed nagebootst en geënsceneerd, is een zinderende lust. Afgrijzen is een prikkelende sensatie.


Maar wie ben ik. Ik kan niet eens in een Tesla zitten met zijn buikstompende ludicrous mode. Stompen is van deze tijd, net als gestaalde buikspieren.


Ik ben nog van het weke hart en de weke buik. Rijden in een brave, moeizaam versnellende middenklasser en kijken naar verhalende, naar meegevoel reikende films.


Naast een halve, slecht verteerde Brimstone zag ik de film 'Passengers'.


Science Fiction. Een fijn genre.


Een luxe ruimteschip met de naam Avalon is onderweg door het heelal van de aarde naar een satellietplaneet, waar alles nog paradijselijk is, want onze aarde is natuurlijk sleets geworden.


De reis erheen duurt 120 jaar, maar bemanning (238 mensen) en de passagiers (5000) brengen die tijd in hyperslaap door, ieder in zijn eigen glazen capsule. Pas enkele maanden voor aankomst op Homestead II zal de computer de reizigers wekken. Het schip, als een luxe cruiser ingericht - althans voor first class passagiers - is dus volautomatisch onderweg, als het in een meteorietenzwerm terecht komt, waarvan enkele brokken door het protectiescherm breken en beschadigingen veroorzaken aan de boordcomputer. Bij die storing gaat één van de slaapcapsules open.


Een man wordt gewekt. En ontdekt dat hij de enige is. Ook ontdekt hij dat de reis nog negentig jaar duurt en dat het onmogelijk is voor hem om de hyperslaap te hervatten. Negentig jaar en alleen op een kolossaal ruimteschip met luxe voorzieningen.


Een gruwelijke voorstelling.


Zijn enige gezelschap is een androïde, een robot met een menselijk hoofd en romp op een frame van staal die de bar bedient. Onze man is een soort Robinson Crusoe in space, en de eenzaamheid en uitzichtloosheid drijft hem tot wanhoop.


Tot hier greep de metafoor voor het menselijk bestaan me bij de keel, want waar kan een mens zich verlatener voelen dan in het universum?


Onze man overweegt zelfmoord, dat kon ik goed begrijpen in dat steriele, claustrofobie-opwekkende ruimteschip, maar dan ziet hij in een van de slaapcapsules een hele mooie vrouw en in hem rijpt het idee deze vrouw te wekken - om daarmee zijn eigen eenzaamheid te bestrijden. Maar wat een keuze om te maken! Door haar te wekken veroordeelt hij ook haar tot de dood, dat wil zeggen tot een levenslange opsluiting. Een opsluiting met hem.


Een diep-ethische kwestie.


Helaas, de rest is Hollywood. En dan worden de dingen weer te week.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden