Een proces down-under

Graag laat ik eens de naam Robert Farquharson vallen. Zijn naam is verbonden met een van de meest hartverscheurende strafprocessen in de Australische rechtsgeschiedenis. Ja, Australië is ver weg, maar het verhaal van Robert Farquharson is ook zoiets als een universeel drama.

Hij leidt een gewoon klein leven in een klein stadje in Victoria, in het zuiden van Australië. Hij is getrouwd, heeft drie jonge zonen. Zakelijk gaat het hem niet zo goed. Hij heeft de franchise van een firma in grasmaaiers overgenomen, maar de zaak draait slecht. Hij zit een beetje aan de grond. Moet de firma opgeven, vindt een baan als schoonmaker. Hij heeft schulden, een hypotheek.

Zo gaan dingen.

Op een dag zegt zijn vrouw Cindy tegen hem dat ze niet meer van hem houdt. Ze wil scheiden. Ze vraagt hem het huis uit te gaan en ook wil ze dat de kinderen bij haar blijven. Hij krijgt wel onbeperkt toegang tot ze, wanneer hij maar wil. Ook vraagt ze of ze van de twee auto's die ze bezitten, de nieuwere houden mag. Hij stemt toe. De scheiding verloopt zonder conflicten.

Kort daarna krijgt ze een verhouding met de klusser, die rond het huis nog de bestrating had gelegd. Een paar weken later ziet Robert Farquharson zijn opvolger in de auto rondrijden, waarvoor hij kromgelegen heeft.

Je kunt je dat proberen voor te stellen. De man zien voorbijrijden in de auto die je nog afbetaalde. De man die je plaats innam.

Zo gaan dingen.

Op Vaderdag 2005, nog geen jaar na de scheiding, heeft Robert Farquharson met zijn drie zonen, Jay van tien, Tyler van zeven en Bailey van twee, een tochtje gemaakt in zijn oude Holden Commodore. Op de terugweg zijn ze, terug naar hun moeder.

Bij een meertje verliest Farquharson plotseling de macht over het stuur, de auto maakt een scherpe bocht en rijdt het water in.

De auto zinkt snel. Farquharson weet zich eruit te werken. De jongens niet. Ze verdrinken. De politie vindt ze in de auto. Ze hebben hun riemen niet meer om.

Robert Farquharson zal zijn stuurfout verklaren met een hevige hoestaanval.

Maar toen was hij al verdachte.

Er volgde in Melbourne een proces dat zes weken duurde. De centrale vraag: is het voorstelbaar dat een zo onopvallend iemand als Robert Farquharson, een softie met weinig ambitie, zoals zijn vrouw verklaren zou, zo'n redeloze haat kon ontwikkelen tegen zijn ex-vrouw en de kinderen, dat hij die kinderen, uitgerekend op Vaderdag, kon ombrengen, juist in die rottige oude auto van hem, die auto die hij aan de scheiding had overgehouden?

De rechter achtte hem schuldig. Hij werd tot levenslang veroordeeld, ging in beroep, en werd nog eens veroordeeld.

Over dit alles schreef de Australische auteur Helen Garner een aangrijpend boek: This House of Grief. The Story of a Murder Trial. Ze schreef het naar het schijnt met zo'n precisie dat je, zoals bij alle werkelijke drama's, aan alles twijfelen gaat.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden