Een prachtige witte stroom in de stille Serpentine

Run, Mo, Run! Het was nog even een rollercoaster, dit laatste sportweekend op televisie. 'Mo-mania' will sweep the country', juichte de BBC-verslaggever tegen lange afstandsrenner Mo Farah. Farah had Groot-Britannië een paar minuten eerder haar tweede 'Golden Mo-ment' bezorgd door in een waanzinnig spannende race na de tien kilometer ook de vijf kilometer te winnen. Heel Londen was schor van de euforie. We zagen Mo met zijn hoogzwangere vrouw direct na de race langs de kant van de baan bakkeleien over de twee vlaggen die ze in haar tas had meegenomen. Mo wilde er maar eentje. Mo hield de voeten op de grond. Hij was blij dat de twee meisjes in de buik van zijn vrouw tot en met de race waren blijven zitten, vertelde hij de verslaggever.

Het leven gaat door, ook na de bovenmenselijke prestatie. Maar toch. Wat nu? Terug naar de verkiezingscampagne en 'Knevel en van den Brink' dan maar. Het nieuwe tv-seizoen start langzaam op de komende weken. Voor de niet-sportkijkers wordt door de KRO al drie weken dagelijks een aflevering van 'The Killing' uitgezonden, de reeds veelbesproken razend spannende Deense politieserie die een paar jaar terug al op dvd verscheen.

Het is niet eens zo'n grote overgang van 'generaal' Maartje Paumen naar de monomane politierechercheur Sarah Lund. Ze delen alvast de paardenstaart, dat symbool van vrouwelijke daadkracht, van hockeymeisjes tot Hilary Clinton. Anders dan hockeyaanvoerster Paumen is de Deense detective Sarah Lund alleen meer loner dan teamplayer. En bij Lund krijg je nooit de ontlading te zien. Ze zal niet snel haar armen in triomf in de lucht gooien, ook niet na een overwinning. In het echte leven is winst en verlies ook niet zo strak omlijnd als in de sport.

Het eerste seizoen van The Killing draait om de moord op Nanna Birk Larsen. In de aflevering van vrijdag leek de moordenaar gevonden te zijn, een politicus, een obsessieve ex-minnaar van het vermoorde meisje. Alleen de niet te stuiten Lund vertrouwt het niet en gaat toch weer een nieuw spoor achterna.

En het is buiten ook nog gewoon zomer, gelukkig. Misschien wel de mooiste reportage vanuit Londen zag ik zaterdagochtend in de herhaling. Het ging om de 10 kilometer open water zwemmen, in Peking nog gewonnen door Maarten van der Weijden.

De NOS had er geen commentaar bij, maar wel een liedje: 'Swimming Song' van Loudon Wainwright III (vader van Rufus): This summer I went swimming/ this summer I might have drowned/ but I held my breath and I kicked my feet /and I moved my arms around.

Loudon zingt landerig en laconiek, alleen gitaar erbij. We keken naar de zwemmers die hun armen bewogen en trappelden met hun voeten. Ze maakten een prachtige witte stroom in het stille water van de Serpentine, midden in Londen; een massa schuim die zich voortsnelde langs bladgroen, zwanen, meerkoeten, meeuwen. Ze zwommen voorbij het groene bordje 'No Bathing', voorbij wat brood pikkende eenden die scharrelden aan de waterkant, een man die op het gras lag te slapen, wat ronddobberende fotografen. De zon schitterde. Echt een fantastisch filmpje. Nu eens niet het accent op juichen of huilen, maar op het genot van een zwempartijtje op een ongewone vrije middag in het park.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden