KLEIN VERSLAG

Een poëtische opsomming van het alledaagse

null Beeld Wim Boevin000
Beeld Wim Boevin000

Nee, een opgeruimd stukje werd het niet, gisteren, toen ik las dat de dichter Menno Wigman was overleden, 51 jaar en nog vol poëzie die nooit geschreven is. En ook nu, een dag later, wil de vrolijkheid niet opkomen.

Ik lees een paar kranten, maar dat zijn ook geen lachebekkies, dus je kunt je maar beter op je eigen kleine wereld storten of op een zakje wit uitgeslagen, vergeten rolo's dat ik diep in een la van mijn bureau ontdek.

De la wekt nu ineens mijn belangstelling, en veel kleiner kan de wereld niet worden, en ik bedenk dat er aan 'opgeruimd' een tweede betekenis hangt.

De la is een chaos.

Een dumpplaats.

"Ein Grab der Ordnung", zou mijn schoonmoeder zeggen, maar zij is er ook niet meer.

Hebben we niet allemaal zulke plaatsen, hoeken en nissen; kolken waar we ons wrakhout laten aanspoelen, of dingen een tweede leven gunnen, ooit, ergens in een toekomst?

Een bewaarplaats.

Een kom met elastiekjes, reserve fietslampjes, sleutels waarvan de sloten zijn verdwenen, haarspelden, (lege) oplaadbatterijen, (lege) markers, stiften, labello's, kortingsbonnen van drogisten en onlinewinkels, aangebroken pakjes met tissues. Dingen die als ruimtepuin door ons universum zweven.

Ik open de la zo ver mogelijk.

Het is een diepe.

Wat volgt is, met een buiginkje naar Menno Wigman, een poëtische opsomming van het alledaagse, van stom gebleven objecten, gespaard voor vernietiging, dankzij een voorzienigheid die zelf niet meer weet waarom.

Een brillendoekje met een print van Vermeers 'Zicht op Delft'.

Een bril met één poot.

Een doosje yahtzee-dobbelstenen zonder notitieblok. (Ik kan me niet eens herinneren dat ik het ooit speelde.) Een kabeltje van iets, maar van wat?

Een doosje latex-handschoenen.

Lees verder na onderstaande afbeelding.

null Beeld Wim Boevin000
Beeld Wim Boevin000

Een peervormig gloeilampje (stuk).

Een oud paspoort (zwart linnen), model 1950, waar een hoek is uitgeknipt. Erin een lidmaatschapskaart van sociëteit 't Okshoofd, jaargang '79-'80.

Foto's, garantiebewijzen van verdwenen apparaten, cd-roms, teksten van uitgesproken toespraken, een nooit verzonden overweging bij een plenaire redactievergadering.

Een minitube erotische dreamcream.

Een blikken doosje niet gebruikte Natürliche Zeichenkohle.

Geld! Een paar dollarbiljetten, Zwitserse franken, Filippijnse pesos, Turkse lires, Chinese yuans.

Een horloge dat stilstaat.

Een badge voor het Stedelijk.

Een doosje lange lucifers van Davidoff, nu met een herinnering aan sigaren (Justus van Maurik) en flinterdun sandelhout.

Talloze visitekaartjes van vergeten mensen. Een lang verlopen klantenkaart van Gall & Gall.

Gewichten om aan een tafelkleed te hangen. Een aansteker uit Salvador de Bahia, Brazilië, waar ik nooit ben geweest. Hij werkt nog.

En dan dat gemarmerde doosje, met manchetknopen, parelmoer, kobaltblauw, en dat paar met een zeilbootje voor een kust met palmboom.

Kleiner kan de wereld niet worden, in de diepte van een la, een paradijsje ter grootte van een duimnagel.

Lees ook:

Gisteren schreef Wim Boevink over de overleden dichter Menno Wigman. "Zijn poëzie een en al bezongen vergankelijkheid, al zijn longen ontstoken. Ik kende hem niet, alleen een handvol van zijn gedichten, het was genoeg."

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Hier vindt u zijn andere columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden