Een overwinning zonder enige glans

Bronislaw Komorowski wordt de nieuwe president van Polen. Het werd afgelopen zondag een nipte overwinning, die in geen enkel opzicht leek op de gelopen race die de peilingen nog geen drie maanden geleden voorspelden.

In plaats van een overwinning in de eerste ronde, zagen de aanhangers van Komorowski rond middernacht met angst en beven dat zijn rivaal, Jaroslaw Kaczynski, tweelingbroer van de verongelukte president Lech Kaczynski, meer stemmen had nadat de helft van de stembureaus hun resultaten hadden gemeld. Uiteindelijk sloeg de weegschaal door in het voordeel van Komorowski, maar het scheelde niet veel.

Komorowski kon niet voorkomen dat Kaczynski de agenda van de verkiezingen bepaalde. In plaats van een discussie over het presidentschap, liet hij zich verleiden tot een wit-rode modeshow, de kleuren van de nationale vlag; wie is de ware patriot? Daarin bleek Kaczynski niet te kloppen. Terwijl deze handig voortborduurde op de patriottische gevoelens van nationale eenheid na de vliegtuigramp, waarbij zijn broer omkwam, bleef Komorowski steken in een slaapverwekkende opsomming van zijn verdiensten.

Deze zijn op zich niet gering. Hij kan zich laten voorstaan op adellijke afkomst, iets wat het in Polen altijd goed doet. De Komorowski’s zagen zich na de Tweede Wereldoorlog gedwongen huis en haard in Oost-Polen te verlaten, toen dit gebied bij de Sovjet-Unie werd gevoegd. Als scholier nam hij deel aan het studentenprotest van 1968, dat in Polen gericht was tegen het communistische regime. In 1980 ging hij voor het eerst de gevangenis in, wegens het organiseren van een demonstratie.

Datzelfde jaar werd hij lid van Solidariteit en tijdens de staat van beleg, een jaar later, werd hij geïnterneerd. In de jaren negentig was hij lid van de liberale Vrijheidsunie, maar schoof verder op naar rechts. In 1997 werd hij parlementariër voor de Verkiezingsactie Solidariteit en in de jaren 2000-2001 minister van defensie. Hij verbond zich aan het nieuw opgerichte Burgerplatform. In 2005 werd hij voorzitter van het parlement. In deze hoedanigheid nam hij de functies waar van de verongelukte president Lech Kaczynski.

Op zich geen slechte staat van dienst, maar wel een tikje saai zo oordeelden veel kiezers. Dat was ook de bedoeling van premier Donald Tusk: een degelijke, betrouwbare medestander in het presidentiële paleis. De populaire premier was zelf de gedoodverfde winnaar van de verkiezingen, maar besloot dat hij liever premier bleef, omdat hij zijn klus wilde afmaken. Hij steunde Komorowski in de voorverkiezingen binnen hun partij, het liberaal-conservatieve Burgerplatform (PO).

De bedaarde Komorowski, vader van vier kinderen, moest op het presidentiële paleis passen en vooral niet doen wat zijn voorganger deed: veto’s uitspreken over de hervormingsplannen van Tusk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden