Column

Een originele trouwbelofte: noem de namen van je exen op

Beeld Jörgen Caris

Toen Ross in de legendarische tv-serie ‘Friends’ voor het altaar per ongeluk de naam van zijn ex uitsprak in plaats van die van zijn aanstaande, dacht ik niet meteen dat zijn verspreking freudiaans was geweest. 

Hij kon zich ook zonder diepere reden hebben vergist bij het uitspreken van de belofte: “I Ross, take thee... Rachel...” Zul je altijd zien, je wil zeggen: “Emily”, maar wat komt er uit je mond? Net die ene naam die je in ieder geval niét had moeten zeggen.

Toen ik ging trouwen was ik zo gespannen dat ik de nacht ervoor droomde hoe de ambtenaar van de burgerlijke stand zou vragen: “Wat is daarop uw antwoord?” en dat ik zou antwoorden: “Nee”. Of hoe ik de eerste persoon die me zou komen feliciteren een kopstoot zou geven in plaats van een handdruk, hoe dat zou overkomen.

Als ik iemand ga interviewen en ik krijg van tevoren te horen dat ik het overal over mag hebben behalve over dit of dat onderwerp, dan ligt precies dat onderwerp dermate op het puntje van mijn tong dat ik ervan voorover ga leunen. Ik zou het eigenlijk tien keer heel hard moeten uitspreken, dan ben ik er vanaf, zoals je een irritant liedje een paar keer heel hard zingt in de hoop dat het uit je kop gaat: “I bless the rains down in Aaaaaaafricaaaaaaa!”

In een andere legendarische tv-serie, ‘Fawlty Towers’, over het leven in een hotel aan de Engelse zuidkust, krijgt de hypernerveuze uitbater (gespeeld door John Cleese) een groep Duitsers over de vloer. Hij is er zo op gebrand het niet over het meest gevoelige onderwerp te hebben, de Tweede Wereldoorlog, dat hij precies dát doet. “Don’t mention the war”, blijft hij herhalen tegen zijn personeel. Daarna marcheert hij van pure stress sieg heil schreeuwend door de eetkamer en wordt de bestelling van zijn ontstelde gasten nog eens herhaald, maar verhaspeld: “So that’s two egg mayonnaise, one prawn Goebbels, a Herman Goering and four Colditz salads.”

Een originele trouwbelofte zou zijn als je voor het altaar eerst de namen van al je exen opsomt: “Ik, Erik Jan, neem niét die-en-die tot mijn wettige echtgenote, en ook niet die-en-die, en ook niet die-en-die...” Waarna je bevrijd van de stress om een naam te noemen die je niét had moeten noemen, ja zegt tegen wie daadwerkelijk tegenover je staat. Geen nee, maar ja.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens schrijft wekelijks over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd, lees hier meer van Erik Jan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden