Opinie

Een Oezbeekse ober die graag Marco wilde zijn

Sport en Bal Harbour, het vloekt. Deze oase van overspannen rijkdom, vlakbij Miami Beach, is de speeltuin van de extreem rijke bewoners van zuidelijk Florida. Het ruikt er naar Julio Eglesias, zoete parfum, Gloria Estefan shopt er vaak en je kunt er eten bij ’Carpaccio’, een tent met een groot terras waar minstens tien verschillende talen gesproken worden.

Op weg naar een basketbalwedstrijd van Miami Heat belandde ik er bij toeval en werd ik geholpen door een uiterst bescheiden jonge ober die zo verschrikkelijk anders was dan de glitter en glans van alles en iedereen op het terras dat het meteen opviel. Ik knoopte een gesprek aan. Hij kwam uit Oezbekistan, vertelde hij. Voorzichtig sprak ik de naam Abdoesjaparov uit. Hij reageerde als door een wesp gestoken. Wist ik wie dat was? Zijn hele bestaan brak open.

Ruim een uur wisselden we sportieve gegevens uit. Tot mijn grote verbazing meldde hij dat hij als jongen maar één ding wilde worden: gelijk aan Marco van Basten. Hij vertelde over de grote posters die hij in zijn slaapkamer had hangen: Marco in het shirt van AC Milan. Hij kon Marco tijdens de sportlessen nadoen, hij dribbelde als Marco en vaak oefenden zijn vriendjes en hij de beroemde volley uit 1988 in München. Hij was er goed in geweest. En de jonge Oezbeek had meegeleefd toen de enkel van Marco sneuvelde; het waren zwarte dagen voor hem geweest.

Terwijl de kwebbelende, rinkelende en opgeblazen botoxdames hun bevallige lijfjes toonden, bleef hij langs komen. Of ik me coach Lobanovski en diens superploeg van Kiev nog herinnerde. Hij vond het misschien wel een van de beste teams uit de voetbalgeschiedenis. ’Misschien wel net zo goed als het Milan met de drie Nederlanders’, zei hij.

Mannen met veel goudwerk om hun polsen en nekken hadden het over Wall Street en de hoge scores van Miami Heat-sterspeler Dwayne Wade. Terwijl de Lamborghini’s en Rolls Royces in een lange parade langsreden, kwam mijn ober (op de rekening zag ik latere dat hij Mikael Farkhod heette) met een volgend verhaal. Over hoe hij had geleden toen Marco met voetbal moest stoppen. Vreselijk had hij het gevonden.

Bij het brengen van de hoofdmaaltijd vertelde hij hoe teleurgesteld hij was toen Nederland afgelopen zomer uitgeschakeld werd op het EK. Hij had de wedstrijden in Miami gezien, want na een lange rondreis over de wereld was hij in zijn nieuwe land aangekomen. Oezbekistan lag ver achter hem, zijn toekomst lag hier, zijn hart had hij achtergelaten. En hij vond ook dat Van Basten hem in de steek had gelaten. Die was als coach niet zo goed als hij als speler was geweest, zei Mikael met een triest gezicht. Ik vroeg hem hoe hij aan die wetenschap kwam. In de wedstrijd tegen Rusland was zijn coaching magretjes geweest, antwoordde mijn ober. Jammer van de man die hij zo hoog had zitten.

En zo maakte ik me op voor een NBA-wedstrijd. Met een vriendelijke man uit een heel ver land die alles wist van de coach van Ajax. En die zei dat Van Basten zijn glans aan het verliezen was: ’The man was briljant, now he becomes normal’.

Mikael zwaaide toen ik wegliep. Ik had er een vriend bij. Hij had een mooie, ietwat mystieke trek over een bijna typisch bonkige Russische kop hangen. Hij had ook trieste ogen, zag ik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden