Een nummer dat vrede brengt op de dansvloer

De dansvloer is, als je de liedjes moet geloven die erover geschreven zijn, een plek waar de rest van de wereld ophoudt te bestaan. Waar iedereen opgaat in de euforie van het moment, en alle verschillen tussen mensen oplossen.

Martha Reeves bezingt dat in 'Dancing in the Street': van heinde en verre stromen mensen samen voor een spontaan dansfeest, waar het niet uitmaakt wat voor kleren je draagt of uit welk land je komt. De tekst van 'Let's Dance' van David Bowie is ietsje donkerder. In dat nummer loeren allerlei angsten en gevaren op de twee dansers; de dansvloer is hier slechts een escapistische enclave, waar de werkelijkheid even opgeschort is.

Maar ook dat is een utopie. Want als ergens de verschillen tussen mensen aan het licht komen, dan wel op de dansvloer.

Ik kan erover meepraten, sinds ik als student een paar jaar plaatjes draaide in de disco van een budgethotel. Geen baan waar je als dj veel statuur aan ontleent, maar wel leerzaam: iedere avond kreeg je er ruim honderd mensen uit talloze landen over de vloer, die niet op de naam van de dj of op een muziekstijl afkwamen. Het enige wat ze gemeen hadden, was dat ze daar toevallig die avond met elkaar opgescheept zaten.

Als je gelooft in de theorie dat muziek mensen bij elkaar kan brengen is zo'n avondje hoteldisco een ontnuchterende ervaring. Om de tien minuten sta je iemand te woord die de mismoedige verzuchting "Sorry, heb je ook dánsmuziek?" slaakt. En zodra je een verzoeknummer van de één inwilligt, lopen er weer drie anderen hoofdschuddend naar de bar om je tot de orde te roepen.

Daar moet je dus sowieso niet aan beginnen, aan verzoeknummers. Wie mensen bij elkaar wil brengen, moet ze geen inspraak geven, dat is ook al zo'n ontnuchterende constatering. Je kunt wel naar eigen inzicht een set opbouwen met nummers waarvan je weet dat ze bij veel mensen werken. 'Let's Dance' en 'Dancing in the Street' komen dan overigens goed van pas: ze slagen er bijna in om de utopie die ze bezingen waar te maken.

Bijna, maar net niet. Want altijd is er wel iemand die niet meedoet.

Er is eigenlijk maar één nummer dat de heilige code van de dansvloer gekraakt heeft, dat de absolute verbroedering weet te bewerkstelligen. Als de eerste tonen van dat nummer klinken, stormt werkelijk iedereen eensgezind de dansvloer op, ongeacht nationaliteit, sekse of opleiding.

Dat nummer is 'One More Time' van Daft Punk. Waar de magie precies in schuilt: moeilijk te zeggen. Het is weinig meer dan een slim geloopte blazerssample met een discozanger die je met gefilterde stem en op hypnotiserende toon bezweert om niet op te houden met dansen.

Die zanger heette Romanthony. Hij overleed deze maand. Een tragische gebeurtenis. Hij was immers niet zomaar een zanger. Hij was ook een beetje onze hoop voor een betere wereld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden