Een nieuwe lente, een nieuw geluid

Kilo's ploften er weer op de burelen deze week. Virtueel dan, want de aloude, zeer luxe uitgevoerde seizoensbrochures komen tegenwoordig steeds vaker in digitale vorm tot mij - zoals de krant bij u. Maar aan de inhoud van al die glanzende brochures is niets veranderd. Orkesten, concertzalen, operagezelschappen en concertorganisatoren kondigen erin fier hun nieuwe seizoen aan. Met als ultieme doel de duidelijke boodschap aan al die muziekliefhebbers over te brengen dat de kaartverkoop is begonnen!


'Een nieuwe lente en een nieuw geluid', de openingsregel van Herman Gorters 'Mei' past dit jaar wel erg goed bij al die trotse presentaties, en niet alleen omdat woensdag de meteorologische lente is begonnen. Steeds inventiever zo niet wanhopiger is men in al die zalen en bij al die culturele instellingen op zoek naar nieuw publiek, naar een 'nieuw geluid'. Waarbij je 'nieuw' vooral moet lezen als 'jong'.


Want er is iets aan de hand met dat begin van de traditionele abonnementenverkoop. Die presentaties zorgden vroeger voor een pavlovreactie bij de liefhebbers. Men wilde zich zo snel mogelijk verzekeren van een abonnement om maar niets van al dat fraais te hoeven missen. Maar abonnementen zijn uit. Men wil steeds vaker 's morgens kunnen beslissen om 's avonds naar een concert of een voorstelling te gaan. En van diegenen die dat aan het ontbijtje bedenken, daar komen er ook nog eens steeds minder van.


Het Concertgebouw had vorig jaar 728.000 bezoekers. In topjaren waren dat er vaak 800.000. Even voor uw begrip, het verschil is 36 keer een tjokvol Concertgebouw! En je merkt het elders ook. Was het vroeger onbegonnen werk om op een laat moment nog kaartjes voor een voorstelling van De Nationale Opera te bemachtigen, nu lukt dat vaak op de dag zelf nog prima.


En het is niet alleen een nationale trend. In de Metropolitan Opera in New York is de zaal tegenwoordig schrikbarend leeg. En toen een paar weken geleden de online kaartverkoop voor de Wagner Festspiele in Bayreuth begon, moest je wel geduld hebben, maar kon je dagen later nog makkelijk kaarten krijgen voor een van de uitvoeringen van 'Der Ring des Nibelungen'. Dat was tot een paar jaar geleden gewoonweg ondenkbaar. Ik zag een tijdje terug een afschrikwekkende foto van een gastoptreden van een Londens toporkest in het zeer klassiek-minnende München, waar maar 300 mensen in die immense zaal zaten.


Aanwas. Dat is het toverwoord. Er moeten jongere mensen de zaal in gelokt worden. Marketingafdelingen breken zich daar al tijden het hoofd over. Maar hoewel er goede initiatieven zijn, is dé toverformule daarvoor nog door niemand gevonden. In al die mooie brochures valt wel op dat er naarstig naar die formule gezocht wordt. Meer mix van hardcore klassiek en lichtere kost, meer vermenging van westers en niet-westers, orkesten op popfestivals, kortere concerten met een open bar en een dj na afloop. Het wordt in de brochures allemaal aangeboden.


De nieuwe geluiden zijn er, maar je hebt wel nieuwe oren nodig om die op te pikken. Ik ging als jochie aan het handje van mijn vader naar mijn eerste concert. De magie van al die mensen die samen iets moois en mysterieus produceerden en van al die mensen die daar in diepe stilte geconcentreerd naar luisterden heeft me nooit meer verlaten. Is dat pure nostalgie of bestaat het nog?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden