Een nier afstaan? Nee joh, dat doen we maar niet.

’Een frisse wind’ door Droog Brood. Regie: Gijs de Lange. Te zien: donderdag in Bergeijk (De Kattendans). Tournee t/m 12/06. www.droogbrood.nl

De mannen van Droog Brood – Bas Hoeflaak en Peter van de Witte – is het opgevallen dat ’egoïsme, individualisme, platheid en geschreeuw meer en meer deugden lijken te worden dan zonden’, aldus hun persbericht. Daar trekken ze in hun vijfde voorstelling ’Een frisse wind’ tegen ten strijde. In korte en langere toneelmatige, absurde scènes tonen de mannen wat ze de afgelopen tijd om zich heen zagen in ons land. Daar kunnen we kort over zijn: het gaat niet de goede kant op.

Droog Brood maakte niet eerder een programma dat zo aansluit op de tijdgeest. Als het allemaal niet zo vervreemdend zou zijn, zou je het een geëngageerd programma kunnen noemen. Neem nu de scène waarin Hoeflaak helemaal los gaat over het onrecht in de wereld. Alles is ’stront’ en het ’vreten’ en de ’centen’ zijn niet eerlijk verdeeld. Schreeuwend en tierend maakt hij zijn punt. Van de Witte murmelt er onverstoorbaar doorheen: „Ja, het is niet al goud wat er blinkt”. Dat het ongelijk verdeeld is, doet hij af met een ’logistiek probleem’. In de stiltes van Hoeflaak hoor je het bedeesde, relativerende commentaar van Van de Witte. Het werkt meesterlijk.

Nog steeds staat bij het duo de miscommunicatie tussen mensen centraal. Dat werd in eerdere voorstellingen gezocht in allerlei soorten relaties: stellen, collega’s, vrienden of juist complete vreemden. En het leidde vaak tot zorgvuldig geformuleerde, uiterst schurende conversaties. Pijnlijk en komisch tegelijk.

Zo ook weer in ’Een frisse wind’. Tussen twee vrienden ontvouwt zich bijvoorbeeld een bizar gesprek. Bas vraagt aan Peter of hij een nier aan hem wil afstaan. Ze zijn immers beste vrienden, ’zeg maar’. Daar moet Peter even over nadenken. Dan is zijn antwoord: „Nee joh, dat doen we maar niet”. Waarna het gesprek een nieuwe, uiterst verrassende wending neemt.

Absurdisme viert hoogtij in ’Een frisse wind’ en als je denkt dat het niet gekker kan, doen ze het gewoon toch. De mannen bewegen bijzonder sierlijk dit keer, bijvoorbeeld in de goochelact met het pepermuntje. Dat komt vast omdat ze advies vroegen aan acteur en mimegigant René van ’t Hof. Overigens heeft Van de Witte ook erg goed gekeken naar de overdreven gebaren van Hans Klok die hij subtiel laat terugkeren om zijn goochelact overtuigend te krijgen. Hoeflaak blinkt weer uit in de ’bedrukte blik’. Je voelt aan alle kanten met hem mee in zijn ongemakkelijke situatie op het toilet. Het is een bijna woordloze slapsticksketch, in de lijn van Mister Bean. Fascinerend knap en grappig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden