Een muzikale trip door de menselijke geest

theater

Eyes wide shut

Toneelgroep Maastricht

***

Intrigerend pianogetingel dat zich voorzichtig verdubbelt en, weer terug, zoekt naar een ander akkoord, terwijl door een half transparante reep in het zilverglinsterend gordijn op de achtergrond vaag dansante bewegingen zichtbaar zijn. In die allereerste minuut van de voorstelling betrap ik me op de gedachte, dat dit me de hele avond genoeg zou zijn.

Regisseur Servé Hermans heeft het in zich om met muziek een sfeer te laten ademen die verrast, bepalend lijkt, maar toch niet dat wat op de scène gebeurt ondersneeuwt. De opkomst even later van paren op een gemaskerd bal voegt zich wonderwel in dat getingel. En schept nieuwe ruimte.

In 'Eyes wide shut' moet immers ook een verhaal verteld worden. De duistere ervaring van een man, die van zijn vrouw een seksuele fantasie hoort die haar hem zomaar had kunnen doen verlaten. Trouw en ontrouw krijgen opeens een andere, dreigende kleur. Twijfel aan al zijn burgerlijke zekerheden en angst voor zijn eigen diepere instincten doen hem pardoes belanden in een trip door de krochten van zijn ziel.

'Eyes wide shut' is geïnspireerd op de gelijknamige film van Stanley Kubrick (1999), die weer was gebaseerd op 'Traumnovelle' (1926) van Arthur Schnitzler. Jibbe Willems schreef een nieuwe tekst met geestige knipogen naar het nu, die mede door zijn opvallend verhalende structuur juist weer dichter bij Schnitzler blijft dan bij de film.

Waar de film met alledaagse (badkamer)handelingen en gewoontes aanduidt hoe vanzelfsprekend liefde tot sleur kan worden en zo de schok van de man context geeft, gaat de toneelversie al snel van de (iets te summier getekende) echtelijke relatie over in 's mans dooltocht langs hoertjes, louche bars en een riskante kasteelorgie.

Met zijn keuze voor klassieke composities van onder meer Bach, Liszt en Händel geeft Hermans de mentale duik, de overgang van realiteit in droom, een mystiek tintje, dat een mooi tegenwicht vormt voor uitbundig geëtaleerde frivoliteit. Al helemaal in gezongen stukken. Beeldend en opwindend muziektheater.

Hoe jammer dan, dat de hoofdfiguur zo kleurloos blijft. Beau Schneider kan wel heel ronde ogen van verbazing opzetten, maar dat is iets heel anders dan je een innerlijke worsteling laten meebeleven. Het haalt de kracht van de enscenering onderuit. Als aan het eind echter sopraan Lies Verholle loepzuiver en puur Händels 'Lascia ch'io pianga' inzet, is er wel nog die milde ontroering om een eeuwig verlangen naar erbarmen.

Tournee t/m 12-11, info: www.toneelgroepmaastricht.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden