Een muzikaal dorp waar je nog gewoon kunt bewegen

festival | reportage | Op geen enkel festival heeft de bezoeker zoveel bewegingsruimte als bij Welcome To The Village. Maar de rust en dorpse sfeer hebben ook een keerzijde.

Nabij Leeuwarden, in natuurgebied De Groene Ster, vond voor de vierde keer Welcome To The Village plaats. Aanvankelijk werd het festival in één adem genoemd met Best Kept Secret en Down The Rabbit Hole, twee andere nieuwkomers die de nadruk legden op knus en kleinschalig. Maar waar die twee tegenwoordig op ruim twintigduizend bezoekers mogen rekenen, stofte Welcome To The Village het bordje 'uitverkocht' af bij een kwart daarvan. Dat merk je: op geen enkel festival heeft de bezoeker zoveel bewegingsruimte als hier. Rijen bij de eetkraampjes zijn een zeldzaamheid, traag geschuifel in grote drommen onbestaand. De naam Welcome To The Village werd niet voor niets gekozen. De sfeer is dorps; bij elk biertje krijg je een keuvelpraatje cadeau. De schaduwzijde van de rust is dat tenten zelden vol staan. Muzikaal sterke optredens van Black Mountain en Suuns misten zo de opwinding die een woelige mensenzee met zich mee kan brengen.

Een bescheiden bezoekersaantal betekent een bescheiden budget. Headliners als PJ Harvey en Editors zouden in Leeuwarden bij wijze van spreken het volledige programmabudget opslokken. De belangrijkste spots werden daarom ingevuld door acts rond wie de grootste opwinding achter ons ligt. In het geval van Django Django was dat geen probleem. Hun stuiterballenritmes bleken uitermate geschikt om het nachtprogramma in te luiden. De indiepop van The Boxer Rebellion was daarvoor een dag later te beschaafd en bescheiden.

Omdat de bomen niet tot de hemel groeiden, moest creatief geboekt worden. Naast acts die dit festivalseizoen lastig te ontlopen zijn (Freksu, Bewilder, My Baby) speelden er bands die vrijwel nergens anders te vinden zijn. Het was het gevolg van een intensieve samenwerking met andere Europese festivals en organisaties. Onderling werden opkomende acts uit de lokale scene uitgewisseld, vaak al voordat ze zijn opgepikt door de blogosfeer. Zo viel er zelfs voor hevig verslaafde festivaljunks nog iets nieuws te ontdekken.

Die combinatie van globalisering en lokalisering is tekenend voor het programma. Zowel voor lokale als voor niet-westerse muziek werd veel plaats ingeruimd. Naast usual suspects zoals Tinariwen en Konono No 1 vormde het Colombiaanse Los Pirañas een hoogtepunt, met hun fusie tussen genres uit de eigen regio (champeta, merengue) en verhitte electorock.

undefined

Ultieme samensmelting

Uit Noord-Nederland kwam de immer onnavolgbare Meindert Talma, die op eigen wijze twintig jaar carrière samenvatte: geen greatest hits-show, maar een set die naast hoogtepunten ook geheel terecht onbekend gebleven albumtracks bevatte. Schrijver Nyk de Vries verklankte zijn laatste roman 'Renger' tot een elektronisch hoorspel en Green Hornet bewees dat ze nog altijd aanspraak mogen maken op de titel 'beste band van Groningen'. De ultieme samensmelting van culturen vond vroeg op de zaterdagmiddag plaats, toen geboren Fries Zea het podium deelde met de Ethiopische Afework Nigussie.

undefined

DUURZAAMHEID

Festivals zijn per definitie een aanslag op het milieu, maar je ziet steeds meer bewustwording. Wat begon met gerecycled plastic vond op DGTL zijn voorlopig hoogtepunt, toen besloten werd volledig vegetarisch te gaan. Zo ver gingen ze op Welcome To The Village niet. Wel redde de organisatie honderd leghaantjes van de blenderdood-na-één-dag. Soep kwam van afgekeurde tomaten en een van de kleinere podia werd klimaatneutraal gemaakt. Je redt de wereld er niet mee, maar het is een begin.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden