Een muziekfestijn met plussen en minnen

"Wat staan jullie dichtbij, dat ben ik niet gewend", riep zanger Stuart Murdoch van de Schotse groep Belle & Sebastian zaterdagavond. "Knus hoor." Hij schudde een paar van zijn toehoorders op de eerste linie van de Stadsschouwburg vriendschappelijk de hand. Aangenaam kennis te maken; uw hoofdact voor vandaag.

Veel hoefde Murdoch niet door de knieën. Dat is het prettige van het hoofdpodium van het jaarlijkse festival Motel Mozaïque in het centrum van Rotterdam: het is niet ontworpen voor popoptredens. Het lage toneel (ingesteld op zitpubliek) en het ontbreken van elke vorm van afscheiding zorgden dit weekeinde voor een intiem karakter, waarbij een symbiose ontstond tussen publiek en bands.

Of iemand mascara bij zich had, wilde Murdoch weten. Aanbod genoeg. Tijdens 'Lord Anthony' liet de frontman zijn wimpers donker borstelen door een fan. Met een neerwaartse veeg van zijn hand zette hij het meest dramatische moment van het nummer kracht bij. Het gezicht van een depressieve tiener. Bij de meest swingende nummers, waaronder de evergreen 'Boy With The Arab Strab', stapten fans na een vingerwenk van Murdoch op het podium om lekker mee te huppen.

Als grote publiekstrekker van het festival gaf Belle & Sebastian een memorabele show. Na een lange opnamepauze viel de nieuwe plaat 'Write About Love' tegen. Maar in Rotterdam bewees de formatie live nog steeds ijzersterk te zijn, met een strak, fris geluid. Vooral nummers van de oudere cd's passeerden de revue, waaronder 'The State I'm In' en 'Judy Is A Dick Slap'. Een enkel nummer van het laatste album, zoals 'I Want The World To Stop' en 'I'm Not Living In The Real World', kwam live verrassend sprankelend uit de verf.

Imponerend was het optreden van José Gonzalez & The Göteborg String Theory. Eerstgenoemde is een Zweedse singersongwriter met diepe, warme stem en kundige gitaarvingers. Met het 20-koppige collectief schiep hij indringende filmische sferen. Strijkers benaderden Hitchcock en een dwarsfluit Disney. Een boomlange dirigent gaf heupwiegend en met zwierige beweging leiding, wat leidde tot imitatiewedstrijdjes in de pauze.

Minder prettig aan de Stadsschouwburg als poplocatie: het was dringen geblazen. Via een smal toegangspoortje, waardoor normaal theaterpubliek naar gereserveerde plaatsen wordt geloodst, gold dit weekeinde het principe 'wie het eerst komt, het eerst maalt'. Om chaos in de zaal te voorkomen sloot zo nu en dan de toegangspoort

Het leverde dorstige bezoekers een dilemma op. Discussies ontstonden: een drankje halen met het risico op uitsluiting, of de plek bewaken voor de volgende act? Een deel van het publiek moest zijn verlies nemen en droop af naar zaaltjes op andere stadslocaties.

Daar was een keur aan andere mooie acts te bewonderen, waaronder The Bees, Architecture in Helsinki en Villagers. De tijd kon ook aangenaam overbrugd worden door een kijkje te nemen bij film- en kunstprojecten. Een video-installatie toonde een vervreemdende opname van een vrouw in boerka die zich amuseerde met een potje straatvoetbal. Helaas was het aangekondigde plastic springpaleis in de vorm van een acht meter hoog kerkgebouw van filosoof Frank Los om productionele redenen niet opgepompt, maar dat mocht de pret niet drukken. Gemekker over volle zalen bleef uit.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden