Opinie

Een mooie recensie

Was ik maar toneelcriticus. Dan zou ik met dikke letters in de krant laten zetten: GAAT ALLEN NAAR 'IK'! Of: 'GRANDIOZE NIEUWE VOORSTELLING VAN ORKATER!'. Ik zou u een korte uitleg geven (De voorstelling vertelt over de zielenroerselen van Gustave Flaubert en speelt zich af tussen, grofweg, 1851 en 1856, de jaren waarin hij Madame Bovary schreef en een tumultueuze relatie onderhield met Louise Colet. Niet alleen de schrijver en zijn Grote Liefde, maar ook de stemmen in zijn hoofd en de romanfiguren uit zijn boek zijn op het toneel tot leven gebracht.) en u vervolgens wijzen op de rake teksten van de stemmen in Flauberts hoofd (Leopold Witte en Geert Lageveen), het venijnige banjo-loopje van diens moeder (Maartje Teussink), de verleidelijkheid van Colet (Margt Ros), het aandoenlijke postuur van de schrijver (Beppe Costa) en de gruwelijk mooie sterfscène van Madame Bovary (Tamar van den Dop). Ik zou iets schrijven in de trant van: 'Zelfs voor hen die tot dit moment dachten dat Flaubert een romig Frans kaasje was, zal het bijwonen van deze voorstelling een overweldigende belevenis zijn'. Onderaan de recensie zou ik u dan verwijzen naar de Letter & Geest-bijlage van aanstaande zaterdag waarin ik een vier pagina's tellend portret van Orkater - met mooie foto's van Mark Kohn - zou laten opnemen (u kunt best een weekje zonder een discussie over de islam) en op zondag zou ik met de hele 'IK' cast uit eten gaan om vervolgens, bezopen en voldaan, mijn bed op te zoeken en in slaap te vallen met de brieven van Flaubert. Maar goed. Ik moet hier een stukje over de radio schrijven. Wat heeft u met mijn dweperij te schaften? Eerst dacht ik aan een column over Nick Drake, de Engelse singer-songwriter die dertig jaar geleden vermoedelijk een einde aan zijn leven maakte en aan wiens werk de Concertzender vorige week nota bene een hele nacht aandacht besteedde, maar dat zou al snel zo treurig, zo verdrietig worden. En voor iets ernstigs als De Ochtenden was ik ook niet in de stemming. Ik schuimde de ether af, maar waar ik ook naar luisterde, ik vond niets dat aansloot bij het gevoel dat ik sinds 18 november - de dag waarop ik Orkater zag optreden - probeer vast te houden: de troost van levende kunst.

Verveeld gaf ik een draai aan mijn toestel - bloewareblummmraapppbloeb - en kwam toen uit bij KRO's Dolce Vita, het leukste 'tijdschrift' op de radio. Daar hoorde ik Adeline - een soort achternicht van Martin Ros, de boekengek uit de Tros Nieuwsshow - die iedere week, in een véél te rap tempo, theatervoorstellingen bespreekt. En waar was onze Adeline dit keer geweest? Juist! Voor het geval u op 23 november niet heeft geluisterd, volgt hier een fragment van haar deskundige mening. Hoort u het ook eens van een ander.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden