Een mok zonder oor

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

De rijen auto's langs de stoep staan dicht tegen elkaar aan. Het is laat op de avond en rotweer, iedereen is thuis. Drie rondjes heb ik al gereden. Uiteindelijk vind ik een plekje om de hoek.

Door de wind en regen loop ik naar het adres waar ik moet zijn. De gordijnen zijn open, het licht brandt en dauw staat op de ramen. Binnen lijkt het mistig.

Een jongen van begin twintig in trainingspak opent de deur. Ik word begroet door een walm sigarettenrook. De hal is klein, de trap gaat direct omhoog.

"Loop maar naar boven, anders kan de deur niet dicht", zegt hij. Ik ga op de eerste traptrede staan, zodat hij de deur kan sluiten.

In de woonkamer hangen grijze wolken. In een rookwolk zit een oude vrouw aan tafel. Haar gezicht toont diepe groeven. Tussen haar vingers houdt ze een sigaret. De rode nagellak op haar lange nagels is gebladderd.

Aan de tafel zitten nog twee vrouwen. "Dit zijn mijn dochters."

Ze lijken op hun moeder. Ik geef ze een hand.

In het midden van de tafel staan twee volle asbakken, iedereen heeft een mobiele telefoon en een pakje zware shag voor zich op tafel liggen.

De jongen die heeft opengedaan, blijkt haar kleinzoon te zijn. "Komt u zitten", zegt hij.

Ik neem plaats op de enige lege keukenstoel.

"Heeft u er bezwaar tegen als we roken?" opent de oude vrouw het gesprek. "Mijn man is in het ziekenhuis overleden", gaat ze verder zonder op antwoord te wachten. Haar stem is donker en kraakt.

"Wat is er gebeurd?" vraag ik.

De muren om ons heen zijn diep donkergeel. In de vloerbedekking zitten gaten waardoor de houten ondervloer zichtbaar is.

"Hij heeft een week in het ziekenhuis gelegen."

Aan de muur hangt een enorme tv. Zonder geluid flitsen beelden langs, bewegend behang.

Een van de dochters schenkt zonder te vragen een kop donkere koffie in en zet die voor mij neer. Het oor van de mok ontbreekt. Als ik een slok neem, smaakt de koffie naar shag, en als ik een zakdoek uit mijn zak haal, ruikt die ook naar shag.

"Wij willen een mooie kist voor pa."

"Ja, die moet mooi zijn", zeggen haar dochters.

"Hij heeft in de visserij gezeten dus ik wil een kaart met een boot erop."

"En dat ene nummer ma, hoe gaat dat ook weer?"

De kleinzoon begint te zingen: "Sailin' home across the ocean, sailin' home we're going to be free, down below the crew's in motion..."

"Ja, die van Piet Veerman", zegt een van de dochters.

"En ik wil ook een foto op de kist", zegt moeder.

Ze staat op en haalt een fotolijstje van de muur. De kleinzoon zingt intussen door: "Feelin' young, feelin' strong, at the height of the fight, so nothing can go wrong."

De oude vrouw geeft mij het lijstje met een foto van een slanke, vriendelijke grijnzende man. Op de muur blijft een witte plek achter.

"Hij laat letterlijk een lege plek achter", roept een van de dochters en wijst naar de muur.

De kleinzoon stopt met zingen. Verslagen kijkt het viertal naar de muur.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden