Een mix van hilarische Heidi-kitsch en oprechte emoties

'Een engel met vieze voeten'
muziektheater van Theater Sonnevanck. Tournee t/m 20/5. Info: www.sonnevanck.nl

Iedereen kent Heidi en dan denk je vooral aan Zwitserse bergen, jodelen, koekoeksklokken en haar vriend Peter, natuurlijk in Lederhose. Dat zijn dan ook precies de ingrediënten van de muziektheatervoorstelling 'Een engel met vieze voeten' van Theater Sonnevanck, een mix van hilarische Heidi-kitsch en oprechte emoties.

Marije Gubbels bewerkte het beroemde boek van Johanna Spyri over het weesmeisje dat op een hoge berg bij haar mensenschuwe opa gaat wonen. Net als de tekst is ook haar regie vlot, eigentijds en vol kwinkslagen. De acteurs spelen energiek en met een vet Twents accent. De bemoeizuchtige geiten die overal opduiken zijn handpoppen die Brabants praten. Later in het verhaal, als Heidi door haar kille tante wordt weggehaald en bij een voorname familie in Frankfurt moet wonen, wordt het een zwaar Duits accent. De tegenstelling tussen wonen in een dorp in de bergen of in een grote stad is ook in het taalgebruik stevig aangezet en gaat in deze voorstelling gelijk op met gelukkig of ongelukkig zijn.

In de bergen is natuurkind Heidi, innemend gespeeld door Ilse Warringa, verknocht geraakt aan haar mopperende grootvader. Samen met Peter steelt zij de show met fysiek spel. De twee staan geen moment stil en voeren allebei tegelijk het hoogste woord wat hun accent extra grappig maakt, vooral als ze zingen. De live-muziek van Martijn Bos past helemaal in de sfeer, met koebellen, jodelmuziek en een klokkenkoortje.

Zo fijn als het leven in de bergen is, zo vreselijk is het voor Heidi in de stad. Het begint al bij binnenkomst in Huize Rottweiler, waar de ene bediende de andere moet roepen om überhaupt de deur open te kunnen doen. De ontmoeting met de dame - of liever gezegd: draak - des huizes is imposant en zou in een griezelfilm niet misstaan. Rob Verheijen, die ook Peter speelt, laat zich van een onverwachte kant zien. In een massieve zwarte jurk en een sigaret in de hand beweegt hij zich als een slagschip over het toneel. Terwijl hij de arme Heidi toesnauwt wat er allemaal mis is met haar.

De opkomst van de verlamde en voor alles allergische dochter slaat alles. Ze zit in een wolk van roze tule met balletschoentjes aan, de magere benen in haar rolstoel. Het is dezelfde acteur als opa: Dennis Költgen, mét baardhaar. Als het een oppervlakkige klucht was, zou je hier afhaken, maar vreemd genoeg is hij met de mimiek en motoriek van een tenger meisje toch geloofwaardig. Het verdere verloop van het verhaal is absurd, kolderiek en totaal over de top. Maar het blijft ontroeren doordat de personages ook hun kwetsbare kant zo integer spelen. Heidi, Peter en hun nieuwe verlamde beste vriendin, je sluit ze allemaal in je hart.

In stilte en afzondering leven en alle uren van de dag aan gebed en arbeid wijden, soms zestig jaar lang? Dat er nog steeds kloosterlingen zijn die zo leven is voor de meeste jongeren onvoorstelbaar. Maar in de voorstelling 'Drie Monniken' van Theater Artemis maken acteurs Paul Koek, Bert Luppes en Titus Muizelaar deze leefwijze invoelbaar.

Regisseur Floor Huygen ging ter inspiratie met tieners op bezoek bij een Trappistenklooster. Ze waren zwaar onder de indruk en een van hen vertelt: "Er is voor de monniken geen andere werkelijkheid en zij twijfelen nergens aan. Ik vraag me vaak af hoe anderen over mij denken. Maar zij zitten daar niet mee."

De Vlaamse schrijver Bernard Dewulf, winnaar van de Libris Literatuurprijs in 2010, schreef de tekst.

Vanmiddag is er een openbare repetitie. Tournee t/m 12/8. Info: www.artemis.nl

Met tieners naar het klooster

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden