Een microkosmos vol kleurrijke rotzakken en zonder moraal

JORIS BELGERS

Het is vakantie, dompel je onder in de favoriete tv-series van Trouw- redacteuren.

Ondanks de huidige populariteit van pientere Zweedse detectivevrouwen die in gebreide truien al deducerend de meest gruwelijke moorden in mistig Scandinavisch oplossen, is er gelukkig nog een misdaadserie die onbeschaamd Amerikaans durft te zijn. 'True Detective' zit vol stuurs kijkende mannen, die grote hoeveelheden alcohol nuttigen om pijnlijke littekens te verzachten. Er is gedoseerd buitensporig geweld, en een nogal utilitaristische blik op het vrouwelijk geslacht. Bovendien, heel erg Amerikaans versus Europees: toeval wint het in deze whodunit veelal van gedegen speurwerk.

En toch is True Detective niet oppervlakkig. Zeker niet dat ijzersterke eerste seizoen, met een uitstekend opgebouwde flashback-vertelling en geweldig acteerwerk van Woody Harrelson en Matthew McConaughey. En dat allemaal tegen de prachtig desolate setting van het broeierige Louisiana.

Wat True Detective vooral zo'n opvallende HBO-productie maakt is dat zelden een eerste seizoen zo bejubeld is, waarna het tweede zo collectief de grond in werd geboord. Dat kwam deels door de opzet: True Detective is een 'anthology'-serie. Het deze zomer uitgezonden tweede seizoen vertelt een nieuw verhaal, met nieuwe personages in een nieuwe setting. Inhoudelijk kon het dus niet voortborduren op het succes van het eerste seizoen, terwijl dat wel voor torenhoge verwachtingen had gezorgd.

Maar dat was niet het enige. Uitgangspunt van seizoen 1 was ogenschijnlijk simpel. Twee verschillende karakters moeten samen de moord op een anonieme drugsprostituee oplossen. Langzaam raken detectives Hart en Cole verstrikt in dode sporen en een moeras van intriges. In seizoen twee verzuipt de kijker zelf direct in dat moeras.

Ook hier begint het met een moord. Het belang van deze ontzielde stadsbestuurder in een Californisch industriestadje verdwijnt echter snel naar de achtergrond, de aandacht gaat vooral uit naar een alcoholistische detective (Colin Farrell); een ex-gangster die van het rechte pad afglijdt (Vince Vaughn); een politieagente met vader-issues (Rachel McAdams); en een motoragent die worstelt met zijn seksualiteit (Taylor Kitsch). Bouwfraude, casino's, seksfeesten, een diamantroof, een handvol corrupte lokale politici, diverse bendes en een verkrachtingszaak maken dit topzware plot er niet begrijpelijker op.

Deze plotbrij wordt tergend langzaam ontward, waarbij cruciale plotaanwijzingen argeloos voorbijkomen. Menig kijker zal na een uurtje True Detective verward achterblijven. Dus waarom zou u toch aan seizoen 2 van True Detective moeten beginnen, hoor ik u denken? Nou, de sfeer.

Showrunner Nic Pizzalato weet uitstekend film noir in een 21ste-eeuws jasje te gieten, met een microkosmos aan kleurrijke rotzakken. Moraal is nergens te bekennen, iedereen is verrot en heeft zijn eigen agenda. Dat is een tikkeltje deprimerend, zeker, van een kerstgedachte is geen sprake.

Maar de kerstdagen zijn bij uitstek de periode om met een goed glas nog eens de eigen zonden te overdenken. Zo'n serie vol bedorven personages helpt daarbij relativeren. Het werkt beter dan al die zoetsappige kerstfilms die deze maand op tv zijn, waarin het guitige blonde jongetje uiteindelijk al-tijd iets onder de kerstboom vindt.

De vier antihelden in dit tweede seizoen vinden helemaal níets onder die kerstboom. Net als in het echte leven. En het mooie: kunt u echt niet wijs worden uit dit gecompliceerde misdaaddrama, is er nog altijd dat eerste, fenomenale seizoen van True Detective.

True Detective is te zien via HBO en verkrijgbaar op dvd.

Call the Midwife / Acquitted / True Detective / Les Témoins / Fargo / The Leftovers

KIJKEN

ROND

KERST

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden