Een meisje dat niet meer thuis kwam

Het regent onafgebroken. Station Hilversum Sportpark bestaat uit niet meer dan twee lange perrons, die niet tegenover elkaar liggen. Ertussenin bevindt zich een spoorwegovergang, een bewaakte met bomen. De doorgaans drukke Soestdijkerstraatweg kruist hier het spoor.

In de richting van het centrum is de Soestdijkerstraatweg, die overgaat in de Emmalaan, een straat met een wat sleetse allure; aan weerszijden tot kantoren verbouwde villa's en herenhuizen met voortuinen, waar hier en daar 'te huur'-borden in staan.

Waar de straat zijn naam verandert, staat op een splitsing een bruin café met de naam Tolhuis. Een jonge vrouw decoreert er de kerstboom, en lacht door het raam even in mijn richting als mijn paraplu omslaat.

De lucht is weer novembergrijs, langs de Emmalaan staan zwart uitgeslagen boomstammen in het gelid. Aan het eind, zijn spits bijna in de wolken, de toren van de Sint Vituskerk, waar nog de herdenkingsdienst voor de Hilversumse MH 17-slachtoffers was gehouden. Ik passeer het fraaie Amsterdamse School-gebouw van het Alberdingk Thijm College en de oude KRO-studio, waar nu tijdelijk wordt gewoond. De Emmalaan wordt winkelstraat, een fietsenwinkel heet Antilope. Naast Gooiland vind ik de ingang van de discotheek 'Let's Get Down'. Langs een betegelde wand gaat een hellingbaan een stukje naar beneden, tot een stalen deur. Boven de hellingbaan is een roestbruine overkapping gespannen. Het oogt allemaal nogal verwaarloosd. Bij de ingang wijst een bord erop dat de minimum leeftijd achttien jaar is, en dat je zonder ID geen entree krijgt. Wapens en drugs zijn verboden.

Dascha was zestien.

Ze is vrijdagavond laat nog in de disco met drie vriendinnen. Tegen tweeën zegt ze dat ze moet plassen. Ze keert niet terug, de vriendinnen worden ongerust en bellen haar ouders, en de politie. Er wordt naar haar mobiele nummer gebeld, maar dat reageert niet. Om 05:45 uur, dus drie uur en drie kwartier later, wordt op station Hilversum Sportpark, een kilometer verderop, een meisje door een trein gegrepen. Identificatie is moeilijk, maar het is Dascha.

De politie gaat uit van zelfmoord.

Het is tragisch, het is persoonlijk, en het zou aan ons allemaal voorbijgaan als niet de vader zondagavond een oproep plaatst op Facebook, met een verzoek deze in alle media te delen. Als ik dit schrijf, is dat meer dan honderdduizend keer gedaan.

Ikzelf lees het maandagochtend. Dascha, schrijft de vader, was gelukkig, had een vriend, een fijne school - het Alberdingk Thijm College - woonde in een gelukkig gezin. Wat deed ze urenlang op straat, in een koude natte nacht, zonder jas? Zijn dochter is niet suïcidaal. 'Wie het ook gevraagd wordt, voor enig naar geestelijk lijden was en kan op geen enkele serieuze wijze een aanleiding gevonden worden.'

Dus, vraagt de vader, en hij vraagt het in alle media, over de politie heen, want de vraag is onbeschrijfelijk groot: wat is er gebeurd?

Dascha is nationaal in het nieuws.

Op Radio 1 biedt een forensisch patholoog kosteloze hulp aan.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden