'Een medaille is niet het enige synoniem voor geluk'

Half-Nederlander Marcel Hirscher moet Oostenrijkers de ski-deceptie van Vancouver 2010 doen vergeten

ROB VELTHUIS

Gewoonlijk vormen de Oostenrijkse alpineskiërs een onovertroffen wonderteam. Nu leunen ze op een halve Nederlander, die bovendien niet voortkomt uit de eigen kweekvijver.

Marcel Hirscher, zoon van een Oostenrijkse skileraar, heeft dankzij zijn Haagse moeder Sylvia een Nederlands paspoort. Daarmee verwierf hij zich een uitzonderlijke positie. Met een eigen begeleidingsteam heeft hij zich onttrokken aan de nationale selectie, en de federatie heeft het maar te slikken. Niets zou vernederender zijn dan het talent, zo groot dat het volgens de Oostenrijkers slechts eenmaal in de honderd jaar wordt geboren, te verliezen aan de lage landen.

Die mogelijkheid is nooit als chantagemiddel ingezet. Wel was het een ontsnappingsmogelijkheid mocht de druk van selecteren te hoog worden. Die periode heeft Hirscher achter zich. Toch bekende vader Ferdinand vorig jaar in NRC Handelsblad: "Er is nooit serieus sprake geweest van een overstap, omdat Marcel alle selecties overleefde. Maar het komt ons van pas, we hebben een alternatief."

Oostenrijk won met alpineskiën bijna tweemaal zoveel olympische medailles als de nummer twee, aartsrivaal Zwitserland (105 tegen 56). Vier jaar geleden bleven de mannen voor het eerst in de olympische historie met lege handen. Toen al was de hoop gericht op Hirscher, op dat moment drievoudig wereldkampioen bij de junioren, die vierde werd op de reuzenslalom en vijfde op de slalom.

Nu de geblesseerde Hannes Reichelt zich voor Sotsji heeft teruggetrokken, rust alle druk op Hirscher. Net als vorig jaar, toen Oostenrijk tijdens de WK in het eigen Schladming op de snelheidsonderdelen met lege handen bleef, waarop de euforie volgde met twee gouden en een zilveren medaille van Hirscher op de technische disciplines.

Hirscher wordt op grond van zijn 22 World Cup-zeges op 24-jarige leeftijd al op gelijke voet geplaatst met fenomenen als Stenmark, Tomba, Maier, Girardelli en Zurbriggen. Desondanks laat hij de verwachtingen die dat met zich meebrengt graag aan de buitenwereld over.

"Ik meet mijn blijdschap niet af aan wat ik presteer op ski's", zei hij vorige maand in Wengen. "Ik win graag medailles, maar die zijn niet het enige synoniem voor geluk." Tijdens zijn triomftocht in Schladming bleef hij in alle opwinding als enige rustig, vandaar zijn bijnaam 'ein cooler Hund'. En Hirscher zelf noemt zijn hond Timon 'mijn mentale goeroe'.

Daarbij weet hij zijn plaats. Op de slalom is hij in Sotsji de favoriet, op de reuzenslalom is hij in de schaduw gegleden van de Amerikaan Ted Ligety. Tegen over de NOS nam hij daarover geen blad voor de mond: "Momenteel heb je geen kans om hem te verslaan, tenzij hij fouten maakt. Hij is briljant, zijn techniek is schitterend. Hij is misschien wel de beste reuzenslalomskiër in de geschiedenis." Een respectvolle buiging, die zijn grootheid kenmerkt. Zo laat hij ook niet na een groot deel van zijn succes toe te schrijven aan zijn materiaalman.

Wat techniek betreft is Hirscher zelf een grootheid. Hij paart zijn perfecte evenwichtsgevoel aan een door zijn vader gepolijste motoriek van een lichaam met beengewrichten als elastiek. Daarmee snijdt hij de poortjes zo vloeiend en scherp aan, dat hij er nogal eens ten onrechte van wordt beschuldigd hindernissen te missen.

Al die kwaliteiten zijn voor zijn vijftiende ontwikkeld. Hirscher groeide op in Annaberg, waar zijn ouders s zomers een pleisterplaats voor bergwandelaars uitbaatten en in de winter skiles gaven. Vader wist hoe uitzonderlijk het was dat zijn zoontje als driejarige parallel de berg kwam afskiën.

Na schooltijd werd de skitechniek geschoold. Dat gebeurde volgens betrokkenen zonder dwang, al had de jonge scholier er soms moeite mee dat zijn vriendjes hem dan lachend voorbijgleden. Het fabuleuze evenwicht- en beweegtalent werd ook in de zomer ontwikkeld in zijn natuurlijke leefomgeving, lopend en klimmend over de steile, met rotsblokken bezaaide hellingen.

Ondanks zijn status van wereldster is hij vanwege de rust in dat 'ideale leefklimaat' blijven wonen. De mensen kennen hem al zijn leven lang en laten hem met rust. Het laatste dat de wereldkampioen zegt na te streven, is de onleefbare verering die Franz Klammer en Hermann Maier ten deel vallen.

Op zijn bergachtige thuisgrond traint hij buiten het seizoen op een crossmotor zijn lichaamscoördinatie en uithoudingsvermogen. Dat doet Hirscher samen met een oude vriend, voormalig skitalent en huidig wereldkampioen motocross MX3 Matthias Walkner. Daarover zegt hij in het blad De winter van Sotsji: "Zeker, motocrossen is gevaarlijk. Het is daarom ook een mentale training, je kunt je geen fouten veroorloven. Maar ik ben in tien jaar tijd slechts één keer zwaar gevallen. Ik rijd op 90 tot 95 procent van mijn maximum; het resterende deel is mijn airbag. Misschien is het stom, maar het is ook stom om de afdaling in Kitzbühel te doen. Dat is gevaarlijker."

Voorzichtiger is Hirscher waar het de voorschriften van het IOC betreft. Wie zijn website bezoekt, komt niet verder dan de beginpagina met excuses: "Ik heb mij voor de Olympische Spelen in Sotsji gekwalificeerd - mijn website helaas niet. Op grond van het IOC-reglement (...) is het mij en alle andere atleten helaas niet toegestaan jullie zoals gebruikelijk ook tijdens de Olympische Spelen op mijn website en blog op de hoogte te houden."

Hirscher als braafste jongetje van de klas. Alhoewel, over de boycotdiscussie heeft hij zich wel uitgelaten: "Als sporter moet je met plezier uitkijken naar de Spelen, maar het zou misschien beter zijn om niet te gaan. Terwijl de Spelen juist een feest zouden moeten zijn. Een treurige gedachte."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden