Een man die van vrouwen houdt

Op deze plaats schreef ik al eerder over een van mijn lievelingsfilms, 'L'Homme qui aimait les femmes' van François Truffaut. Die gaat over een man die van vrouwen houdt en zich desnoods totaal belachelijk maakt om ze te veroveren. Zo'n man is ook Manuel Valls, de socialistische premier van Frankrijk.

Toen Valls zich deze zomer achter de burgemeesters van een dertigtal Franse badplaatsen opstelde die de boerkini op hun stranden hadden verboden, kreeg hij een stortvloed aan spot en hoon over zich heen. Hij zou van Frankrijk de risee hebben gemaakt door een dergelijke maatregel te steunen.

Het werd nog erger toen de Conseil d'État, de Franse Raad van State, het boerkiniverbod van een van die badplaatsen, Villeneuve-Loubet, in een voorlopige uitspraak onwettig verklaarde. Volgens de CdE schond het verbod de vrijheid van de draagster, al kun je je afvragen hoeveel vrijheid een boerkinidraagster heeft.

Wat ging er mis? Om te beginnen was er niet één boerkiniverbod, maar stelde iedere badplaats zijn eigen verbod op met zijn eigen motivering en argumentatie. Dit werd gedaan door politici en juristen op kleinsteeds en dorpsniveau, en het resultaat was dan ook niet altijd even briljant.

Er werd verwezen naar de scheiding van kerk en staat, het fundament van de Franse republiek, met de argumentatie dat een kledingstuk met zo'n nadrukkelijk religieuze betekenis niet thuishoort op een strand. Une gaffe monumentale - een monumentale blunder. De scheiding van kerk en staat geldt voor overheidsgebouwen en -terreinen, niet voor de publieke ruimte. Anders zou je de Notre Dame in Parijs moeten afbreken.

Wellicht ware het verstandiger geweest, al was ook dat geen garantie voor succes, om een andere fundamentele waarde van de Franse republiek aan te voeren; de gelijkberechtiging van man en vrouw.

In een gelijke situatie, te weten het betreden van een strand en zwemmen in zee, een verschil maken tussen mannen en vrouwen, lijkt me ongrondwettig. Moet de vrouw haar lichaam bedekken? Dan de man ook!

Je zou kunnen denken dat de burgemeesters van die badplaatsen zich blindstaarden op de religieuze - lees: islamitische - identiteit van de boerkini. Dat gold vrijwel zeker voor Lionnel Luca, de burgemeester van Villeneuve-Loubet, een rechtse politicus die reactionaire uitspraken heeft gedaan. Het is misschien geen toeval dat juist zijn boerkiniverbod werd aangevochten.

Door zich achter de boerkiniverboden op te stellen, nam premier Valls een groot politiek risico. Hij moet geweten hebben dat de verboden juridisch onhoudbaar waren, en anders zullen zijn adviseurs hem hierop gewezen hebben. Geen enkele politicus haalt graag een zeperd.

Zijn opstelling was dan ook eerder een morele dan een politieke keuze. Daarmee is hij naar mijn oordeel van politicus gepromoveerd tot staatsman.

Onlangs kreeg Valls kritiek wegens een lofzang op de ongesluierde en halfnaakte Marianne, Frankrijks nationale symbool. Ik begrijp niet waarom met name linkse politici en feministen zich tegen hem keren. Het gaat om de positie van de vrouw in de westerse samenleving! Of wordt zij weer het bezit van de man?

Ik heb liever dat een vrouw tegen mij zegt: "Je bent een lul, want door jou kon ik geen boerkini dragen", dan: "Je bent een lul, want door jou moest ik een boerkini dragen".

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden