Een leerzaam en lekker rondje Oudeschild

Nu de hordes toeristen zijn vertrokken is het extra fijn op Texel. Van een rondje om havenplaats Oudeschild steek je wat op over de illustere geschiedenis én culinaire kwaliteiten van het eiland.

'Op pad gaan met de lokale bevolking' is een van de vakantietrends van 2015. Zo krijg je authentieke tips, die je mist in een standaard reisgids. Daarom laat ik me tijdens dit minivakantietje op Texel begeleiden door Albert Wiglema. Onlangs schreef hij samen met zijn gade 'Planeet Texel', een origineel boekwerkje met veel 'inside information' over het eiland. Hij voorziet mijn route - een Groene Wissel-wandeling rondom het dorp Oudeschild die ik gratis van het internet heb geplukt - van de nodige couleur locale.

Voor aanvang van de trip heeft Wiglema een opwekkende mededeling in petto. Juist het najaar is bij uitstek geschikt voor een bezoek aan het eiland. De hordes toeristen zijn lang en breed vertrokken. En dankzij de opgewarmde zee is het op Texel momenteel vaak een paar graden warmer dan op het vasteland.

Een aangenaam najaarszonnetje zet zijn woorden kracht bij als we die ochtend vanuit het dorp aan de zuidoostkant van het eiland vertrekken. Het plaatsje blijkt overigens niet de favoriet van mijn Texelse leidsman. Den Hoorn en eigen woonplaats Oosterend verdienen qua schoonheid zijn voorkeur. Dat neemt niet weg dat er meteen al voldoende valt te genieten. Oudeschilds haventje - thuisbasis van de vloot Noordzeekotters - is een plaatje. En er is genoeg gelegenheid voor horecabezoek, dat ik me als beloning voor de dertien kilometer lange tocht in het vooruitzicht stel. Langs de lange sliert popperige vissershuisjes en kloeke gevelpanden van de De Ruyterstraat, evenwijdig aan de Waddendijk, verlaten we het dorp. De straat blijkt overigens niet zomaar naar maritieme held Michiel te zijn vernoemd. De zeebonk verbleef meerdere keren in Oudeschild, dat in de 17de eeuw internationaal aanzien had omdat ervandaan veel VOC-schepen vertrokken. En in herberg de Zeven Provinciën, op huisnummer 60, wachtte de luitenant-admiraal-generaal op de juiste windrichting om te kunnen vertrekken teneinde de Engelsen de pan in te hakken. Helaas sneuvelde het oorspronkelijke gebouw en valt aan zijn opvolger op het eerste gezicht weinig bijzonders te ontdekken.

Ondertussen wordt duidelijk dat mijn gids ondanks zijn noordelijke afkomst een heuse Bourgondiër is. Albert Wiglema is, overigens geheel belangeloos, vol lof over Texels talrijke streekproducten en heeft ook nog wel een restauranttip. Te weten: 'Bij Jef' in Den Hoorn, dat nota bene over een Michelin-ster beschikt. Mijn hart maakt een sprongetje als in het Oudeschildse straatbeeld die 'typisch' Texelse stalletjes verschijnen, mede waardoor eens de liefde voor het eiland werd opgevat. Je doet lekker ouderwets een paar munten in een potje om vervolgens door de 'locals' geteelde groenten, sierpompoenen en bloemen mee te nemen. Heel verleidelijk, maar niet handig voor wie nog op stap gaat.

Wandelend op de geasfalteerde dijk turen we over de kabbelende Waddenzee. Die heeft vaak een fijne, rustige energie omdat de wind meestal op de westkant van het eiland staat, meldt mijn compagnon. In de verte is de marinebasis van Den Helder te zien en voor wie goede ogen heeft ook nog een heel klein stukje Afsluitdijk. Circa honderd meter voor ons ligt het strandje dat de naam Ceres draagt. Wederom is het gespreksonderwerp eten. Het zandstrandje blijkt een van de Texelse locaties waar van september tot juni de oesters voor het oprapen liggen. De Japanse welteverstaan, die in de jaren zestig vanuit Canada werden geïmporteerd omdat ze ongevoelig waren voor een ziekte die onder de inheemse variant heerste. De creuse is inmiddels niet meer zo'n welkome gast. Ze vermenigvuldigt zich wel heel gemakkelijk en verdringt daardoor andere schelpdieren. Daarbij veroorzaken de vlijmscherpe randen nare verwondingen. Reden te meer om je te buiten te gaan aan de brutale delicatesse.

Die attractie bewaren we voor later. Even vóór strand-Ceres voert de route landinwaarts langs weilanden vol exemplaren van het eilandicoon - het om zijn vlees geroemde Texelse schaap. Al snel verruilen we de asfaltweg voor graspaden en verdiepen ons in de muurtjes van gestapelde graszoden - de zogeheten tuinwallen - die het agrarische landschap iets Brits geven. Ooit dreigde prikkeldraad hun rol over te nemen, maar tegenwoordig worden ze gekoesterd. Ze bevatten bijzondere fauna en flora, zoals het beschermde blauwe grasklokje, dat we er niet zo snel kunnen ontdekken. Wel stuiten we op ferme bramenstruiken en snoepen dit keer alsnog op kosten van Moeder Natuur.

Daarna - ongeveer halverwege - is het de bedoeling dat we aankoersen op de beboste Hoge Berg, een vijftien meter hoog restant van een stuwwal uit de IJstijd. Maar we wijken even van de route af om het nabijgelegen landhuis Brakenstein te bekijken. Ook daar verbleef Michiel de Ruyter, met Maarten Tromp, in afwachting van de gewenste windrichting.

Het leuke van dit rondje Oudeschild is de gevarieerdheid, constateren mijn gids en ik wanneer we alsnog de Hoge Berg beklimmen. Je pikt wat mee van Texels illustere geschiedenis, het boerenlandschap en de 'culinaire' kanten van het eiland. Die blijven zich aandienen. Tijdens de laatste etappe passeren we de Texelse Bierbrouwerij BV, waar met lokale grondstoffen wordt gebrouwen. Verleidelijk om het proeflokaal te bezoeken. Maar met bier in het lijf willen de benen minder. Daarom gunnen we onszelf een pauze in de Zelfpluktuin, waar je ook zonder de handen uit de mouwen te steken iets non-alcoholisch kunt nuttigen.

De anderhalve kilometer lange asfaltweg door agrarisch gebied die daarop volgt, is niet erg spannend, maar wordt vervolgens goed gemaakt door vogelreservaat Otterstaat en een stuk over de dijk. Om zo weer in Oudeschilds schilderachtige haventje te belanden. Daar lonken de etablissementen.

Route

De wandeling rond Oudeschild is gratis te downloaden op: wandelzoekpagina.nl/ waddenwissels.

Boek

'Planeet Texel - Het enige echte eilandboek' van de hand van Albert Wiglema en Gitta de Leeuw is voor euro9,95 verkrijgbaar bij Bol.com, de Texelse boekhandels en VVV.

Najaarstips Texel

Tot eind oktober stelt Staats-bosbeheer de natuurgebieden De Muy en Bollekamer aan de Noordzeekant van het eiland open om bramen te kunnen plukken. In de andere beschermde duingebieden mag dat alleen langs de wandelpaden.

Aan de Waddenkant van Texel is het in deze tijd van het jaar (bij laag tij!) goed oesters en ander zeefruit rapen dan wel uitgraven. Dat kan ook onder begeleiding van Texelaar Martin Zeeman. Info: tesselseoesterman.nl.

Van vrijdag 9 t/m maandag 12 oktober vindt het Dutch Birding Weekend plaats. De bedoeling is zoveel mogelijk zeldzame vogelsoorten te vinden en te genieten van de vogeltrek. 's Avonds worden in de Cocksdorp lezingen gehouden over onze gevederde vrienden. Info: dutchbirding.nl.

Mobiel met de Texelhopper

Sinds eind vorig jaar experimenteert Texel met een nieuwe vorm van lokaal vervoer: de Texelhopper. Daarmee is het een stuk makkelijker je over het eiland te verplaatsen. Vanaf NS-station Den Helder gaat elk uur buslijn 28 op de boot en vervolgens naar de plaatsen Den Burg en De Koog.

Naar dorpen als Oudeschild rijden busjes die je minimaal één uur van tevoren moet reserveren: texelhopper.nl of tel: 0222-784000.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden