Een lapje grond als slaapmiddel

Voor de Turken is grondbezit het allerbelangrijkst. De gedachte is simpel: waar nu de watermeloenen en de aubergines van de zon liggen te genieten, komen een keer grote wooncomplexen en imposante winkelcentra. De grond die je vijftien jaar geleden voor een habbekrats hebt gekocht, kun je dan voor een fortuin van de hand doen.

Ieder mens gaat tenslotte op zoek naar manieren om niet constant aan de dood te denken. In een gebied als dat van de Turken zou het verdringen van die gedachte immens moeilijk moeten zijn. Het klinkt paradoxaal dat in het land van de dwaze seismologische breuklijnen, de vele verkeersongelukken, de idioten die in de lucht schieten wanneer er iets te vieren valt en de bloedige broedertwisten, mensen iedere nacht het hoofd op zachte kussens leggen en in een heerlijke slaap dommelen. Het kan omdat ieder zichzelf respecterende Turk ergens ver weg een stuk grond heeft gekocht. Die grond is de zachtste deken, de warmste, de meest tedere die zelfs de dood doet vergeten.

De geïnteresseerde lezer wil nu weten of er ook Turken zijn die daadwerkelijk rijk zijn geworden omdat ze ooit ergens een stuk grond hadden gekocht. Ik heb een man met zo'n succesverhaal ooit in levenden lijve ontmoet. Hij had spiksplinternieuwe tanden. Die tanden waren te wit en vloekten met zijn olijfolieachtige huid. Hij was bovendien te klein en te dun voor iemand met zo'n fenomenaal levensverhaal.

De man in kwestie kocht die grond lang geleden in een dorp aan de rand van Ankara. Toen was die grond bijna niets waard. Op een dag klopte er een aannemer op de deur. Door de groeiende bevolking, de enorme trek vanuit het oosten naar de grote steden en de onwrikbare wetmatigheid dat alle grote steden naar het westen groeien, was de grond ineens aantrekkelijk. De bouwmagnaat kwam met zijn voorstel: driehonderd woningen op het land van de boer, tweehonderd huizen voor de aannemer, honderd voor onze held. De boer had slechts een voorwaarde: hij wilde een baan als conciërge in dat wooncomplex. Anders zou hij zich maar wat vervelen tussen al die flats.

De tijden veranderen, maar de Turken blijven van grond houden. Tijdens vroegere oorlogen waren ze bereid te sterven voor het beschermen van ieder stukje grond. Nu moet datzelfde land een middel zijn voor simpel te verkrijgen rijkdom. De conciërge was uniek omdat hij in de jaren zeventig op het idee kwam. In het huidige Turkije baren de vrouwen slechts 2,1 kinderen en is de migratie naar de grote steden allang niet meer wat het is geweest. Maar of je nu eigenaar bent of niet, de Turkse grond is en blijft net zo warm als de moederschoot. De zachtste, de meest tedere deken wacht geduldig, niet alleen op de conciërge maar op alle andere Turken die de gedachte aan de dood hebben weten te verdringen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden