Eén kus

Meer dan ooit benieuwd naar het eindresultaat scheurde ik ‘Eén kus’ open, de zojuist uitgebrachte CD van mijn geliefde Rotterdamse zangeres Frédérique Spigt. Ik scheurde de verpakking open als een hongerige leeuw de buik van zijn prooi. Ik had daar ook alle reden toe.

Fré vroeg mij begin dit jaar een aantal van haar teksten te vertalen naar het Frans. De Rotterdamse rockster als chansonnière op de Franse tour, vermomd als Edith Piaf aan de voet van de Euromast! Ik droomde al snel van een Schiedams jonkie met de afdronk van een rijpe Cabernet Sauvignon. Maar het ging niet van een leien dakje. Hoe zet je de taal van Molière om in de emoties van Frédérique over de moord op Theo van Gogh?

’Een dolk in jouw zij / een dolk in jou en mij.’ En dan dat laatste nummer, ’De zee’, dat ik met te veel flarden van Charles Trenet in het hoofd een hele zomerlang zorgvuldig had vooruitgeschoven.

Totdat in Italië een ietwat berispende mail mijn laptop bereikte. Oké, dan. Ik ging op een heuvel zitten en keek naar het azuurblauw beneden. Devant le navire / au point du jour / qui tourne et vire.

Toen ik het schijfje in de cd-speler had geschoven, nam ik me voor om me zappend een directe weg te banen naar die Franse chansons. Ik bleef voorlopig steken bij het eerste nummer, een fascinerend Nederlandstalig liedje met als titel ’Danse macabre’. Ik liet het draaien en draaien totdat de woorden van Frédérique Spigt begonnen te zwellen en te kraken. Het virtuoze spel van de Antwerpse accordeonist Gwen Cressens, die als een gevouwen draad door de hele CD heen loopt, onderstreepte en verzachte tegelijk de woede van de zangeres. ’Danse Macabre’ is een liedje dat, midden in deze ontaarde verkiezingscampagne, Nederlandse politici ruig in de oren zal klinken. Als een kreet van diepe walging die je zachtjes kokhalzend tot je neemt.

’Gepromoveerd in haat en nijd/ Hypocrisie zelfingenomenheid/ () De meeste stemmen coûte que coûte/ Bestuurders van het vaderland/ Dans de danse macabre/ Kabinet des Misérables/ Dans tot op het schavot/ Dans met Judas Iskariot.’

In het halfduister dat Spigt in de Haagse krochten ontwaart, rollen in naam van keizer en koningin stijve schaduwen over het Binnenhof. Silhouetten die ’tergend lang van stof’ zijn en voor wie ‘Befehl ist Befehl’. Dat deze tekst, met woeste pennenkrassen op een prachtige muziek gegrift, door de affaire Ayaan-Verdonk is geïnspireerd, zal in de visie van de zangeres anderen niet helemaal vrijpleiten. ’Danse Macabre’ is geen oude, nieuwe of anti-politiek. Het is een stormachtige inleiding voor een soms teder, soms rauw kunstwerk, dat veel meer aan Jacques Brel dan aan Piaf refereert.

’Eén kus’ is ook een verplichte luisteroefening voor alle vermoeide consumenten van het gestandaardiseerde neplied, die de laatste jaren een verstopping hebben opgelopen van ’Idols’. Laverend tussen Jim en Boris, Bos en Balkenende, zullen ze naar hartelust mee kunnen zingen: ‘Ruik de stront van papegaaien/ Door het eindeloos nakraaien/ Musical, musikul/ klap, klap, klapvee!’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden