Een krengetje mag er ook zijn bij juf Kiet

Juf Kiet tegen Jorj: 'Kijk nou, wat een leuke jongen daar staat!' Beeld Maaike Bos

Ze pakt een gum af van een klasgenootje. Ze slaat haar vriendje in de pauze. Ze sleurt het nieuwe Syrische meisje Leanne (6) aan haar kraag achterwaarts het schoolplein over. 

Haya (8) gedraagt zich soms als een krengetje in de vluchtelingenklas van juffrouw Kiet (Kiet Engels). Je zou haar streng willen toespreken of op de gang willen zetten om eens goed na te denken. Maar wie weet, heeft ze samenspelen nooit kunnen leren. Of is ze zo getraumatiseerd dat ze bang is alles te verliezen – en dus alles naar zich toe graait.

Het blijft gissen wat Haya heeft meegemaakt want in de bejubelde documentaire 'De kinderen van juf Kiet' (maandag op tv bij KRO-NCRV) zagen we alleen beelden uit de klas op een Brabantse dorpsschool. Geen uitleg, geen interviews, geen achtergronden. Documentairemakers Petra en Peter Lataster filmden puur op ooghoogte van de kinderen.

Het inkijkje in die kinderwereld begint normaal, tot langzaam het oorlogsverleden van sommige kinderen erdoorheen barst. In het Arabisch grapt de iets oudere Jorj: "Ieieieieie, breng me naar de intensive care." Als juf Kiet hem voor de zoveelste keer maant te gaan werken, zegt hij zacht in het Arabisch: "Voor mijn part ontplof je, kan mij niets schelen."

En juf Kiet maar bijsturen, belonen en geruststellen. Ze is streng en helder, maar nooit boos. Ze legt de kinderen nog eens uit hoe samenspelen eigenlijk gaat. Of het meest confronterend: hoe ze zichzelf gerust in de spiegel kunnen aankijken en 'er mogen zijn', want daar heeft de aandoenlijke Jorj moeite mee.

Witte Helmen

De film was er al, maar hij raakt me opnieuw in het licht van recente films en artikelen over het hopeloze conflict in Syrië of Irak. De documentaire 'Last Men in Aleppo' over de Witte Helmen, die de VPRO vorige week uitzond, maakte indruk. (Die móet op de verplichte terugkijklijst). Zodra ergens bommen zijn gegooid, rijden de vrijwilligers met de witte helmen erheen en redden mensen uit het puin. Eerst met een bulldozer en daarna met de hand, vegen ze brokstukken en stof weg van mensen en kinderen. Soms zijn ze nog in leven. Zo'n kind zal maar drie uur onder het puin hebben gelegen, zijn ouders kwijt zijn, naar Nederland zijn gevlucht en hier op een schooltje terechtkomen. Jorj droomt van boem boem en durft niet thuis te slapen; alleen in de klas met zijn armen op tafel. Gelukkig wordt juf Kiet niet boos, maar geeft hem een kopje thee en betrekt hem subtiel weer bij de activiteiten.

Vorige week liet War Child in zijn wervingsshow 'Jij & ik' zien dat er in asielzoekerscentra clubjes worden georganiseerd om vluchtelingenkinderen het gevoel van een veilige basis en zelfvertrouwen te geven. Ik had zo mijn vragen over de opbrengst, en de inzet van bekende Nederlanders. Een woordvoerder gaf graag de antwoorden: voor bekende Nederlanders betaalt War Child nooit. Angela Groothuizen, Victor Reinier en Shaker hadden op eigen kosten meegedaan, Marco Borsato betaalt zijn War Child-reizen al decennia zelf. En de opbrengst van 35.000 euro was natuurlijk het bedrag van één maand terwijl donateurs gemiddeld jaren lid blijven. Goeie. En fijn voor de andere Jorjes (en Haya's misschien) die met hun oorlog moeten leren leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden