Een kleine stap voor Henk

Het profiel van de ons te vroeg ontvallen journalist Henk Terlingen dat de KRO maandag jl. uitzond in het kader van de herdenking van de eerste landing van mensen op de maan, veertig jaar geleden, was te kort, maar met liefde gemaakt. Terlingen wordt neergezet als een intelligent Amsterdams lefgozertje dat eigenlijk zonder iets te leren het gymnasium met goed gevolg doorliep. Hij kwam in de sportjournalistiek terecht op radio en TV, waar men zijn potentie zag. Hij was de juiste man op de juiste plek toen er een ’anchorman’ nodig was voor het programma over de eerste bemande maanlanding en zo werd hij Apollo-Henkie.

De collega’s en vrienden kwamen met typeringen als: Pietje Bel, potentiële Cronkite van de Lage Landen, James Dean-achtig en aardige teruggetrokken man die achter de microfoon iemand anders werd. Met onverholen bewondering en lichte afgunst keken ze naar de beelden van Terlingen die, terwijl hij alles in de gaten leek te houden ontspannen de gebeurtenissen aan elkaar praatte. Maar de rust die hij uitstraalde kwam ook voor een deel uit de fles, zoals uit een foto blijkt, waarop hij op kousevoeten de gebeurtenissen uit 1969 verslaat, met naast die sokken een whiskeyfles.

Hij bleek de handige sjacheraar die alles voor elkaar kreeg. Hij mocht in een Starfighter van de luchtmacht voelen wat g-krachten met je doen, om zich te kunnen indenken wat astronauten meemaken bij de start en de terugkeer op aarde. Hij mocht met slipschoolhouder en rallyrijder Rob Slotemaker mee om op topsnelheid over een bevroren circuit te glibberen. Terlingen liet Cruijff ons nog eens haarfijn maar volkomen onduidelijk uitleggen hoe hij financiëel geflikt was. Dit onder stilzwijgen van Henk, die hem slechts grijnzend een microfoon onder de neus hield.

Terlingen was ook de man die we associëren met grensoverschrijding. Een zondagskind met een alcoholprobleem. Hij was niet te beroerd om tijdens de uitzending van de maanlanding even met onze nationale ruimtekabouter Chriet Titulaer een pauze te nemen op een feestje tegenover de studio, om vervolgens weer door te gaan alsof er niets gebeurd was. Hij reed af en toe een auto in de prak zonder noemenswaardige fysieke schade voor hemzelf. Hij lag regelmatig overhoop met zijn bazen. Zijn stem leed onder zijn levensstijl. Maar dat gruizige geluid werd ook zijn handelsmerk, hoewel het zijn presentatiewerk op termijn onmogelijk maakte. Zijn huwelijk ging eveneens naar de knoppen.

De journalist Jeroen Terlingen (geen familie) die een boek over hem schreef concludeerde dat Terlingen een milde vorm van autisme had die hem tot zijn extreme gedrag dwong.

Na zijn veertigste werd hij rustiger en stopte met drinken. Hij hertrouwde zelfs met zijn voormalige echtgenote. Hij relativeerde zijn vroegere recalcitrantie met ’het afschuwelijke woord’ tijdgeest. Helaas haalde Magere Hein hem in 1994 al in.

In 2007 werd te zijner nagedachtenis de planetoïde nr. 12135 naar hem genoemd. Een eer die nog geen enkele presentator te beurt viel.

Terlingen bracht ons wat we eigenlijk willen: niet het gelikte succesverhaal, niet de inktkoelie die achter zijn bureau stukjes bakt, niet iemand die zich aan de snelheidslimiet houdt. Nee, we willen het drama van Apollo XIII. We willen iemand die met een donkere bril op waar de laatste zonnestralen vanaf ketsen, met een grijns die het midden houdt tussen genoegen en angst, bloedsnel over een ijsbaan op de afgrond afdendert en daarvan gedetailleerd verslag doet. Dat extra stapje zette, althans in onze herinnering, Henk Terlingen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden