Een keutellandje met een vertrouwde vlag, meer zit er nu niet in

De Tour de France van dit jaar is spannend, jazeker, afwisselend ook, zit ondanks de dopinggevallen beter in z’n vel dan voorgaande jaren, maar aan de Nederlanders ligt dat niet. We mogen al blij zijn als er eens een landgenoot een paar minuten op kop rijdt of bij een tot mislukking gedoemde ontsnapping zit. Meer zit er niet in. Daarom moeten we voor Oscar Freire zijn, de Spanjaard, of voor Denis Mentsjov, de Rus, die allebei voor de Nederlandse Rabo-ploeg rijden.

Maar het lukt me niet erg om oprecht voor zulke buitenlanders te juichen. Hoe komt dat toch? Waarom is het makkelijker om de handen in de lucht te steken als Dennis Rommedahl scoort of Gomez een doelpunt tegenhoudt dan wanneer een buitenlandse wielrenner het podium betreedt? Dat heeft iets te maken met het karakter van het spel. Voetbal is een teamsport; wie er ook in je club speelt, je wilt dat ze met elkaar winnen.

Wielrennen daarentegen is een individuele sport, wat ze ons ook trachten wijs te maken omtrent ploegentactiek, afstoppende knechten, wegkapiteins en andere ploeg-zaken. Er wint er telkens maar één. Het ploegenklassement, dat wat je in het voetbal de stand in de eredivisie zou noemen, interesseert niemand een fluit. Ik geloof graag dat iemand zonder ploeg niet kan winnen, maar het is net zoals een marathonloper die een haas gebruikt: de haas wordt vergeten. En als dus Freire wint of Mentsjov een plaatsje opschuift, doet me dat weinig. Waar is de tijd dat je kon juichen voor een Nederlander op Alpe d’Huez, of voor Erik Dekker die op de streep het hele peloton voorbleef?

Nostalgie, meneer. Ik merk dat ik met het huidige gebrek aan opvallende Nederlanders maar een beetje mijn eigen favorieten zoek, op uiterlijk of op uitstraling bijvoorbeeld, of omdat er twee broertjes van rondrijden. Momenteel behelp ik me daarom met Frank Schleck, de Luxemburger, wiens broertje Andy ook nog leuk in het peloton rijdt. De Luxemburgse vlag is bovendien ongeveer dezelfde als de Nederlandse, dat vind ik wel sympathiek. De Schleckjes rijden voor Team CSC, een allegaartje met verder bijvoorbeeld nog een Oekraïner, een Duitser, een Deen, een Spanjaard, you name it. Daar kun je dus ook geen chauvinistische gevoelens bij bedenken. Nee, een keutellandje met een vertrouwde vlag, meer is ons dit jaar niet gegeven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden