Een kabinet zonder 'kleedkamersfeer'

Het kabinet Kok valt niet alleen op door zijn kleur, maar ook door het record aantal vrouwen dat er zitting in heeft: vier van de veertien ministers en vijf van de twaalf staatssecretarissen zijn vrouw. Kwam daar maar eens om in vorige kabinetten.

PETER SIERKSMA

Marga Klompé, de eerste vrouwelijke minister (zij trad aan in 1955), Irene Vorrink, Til Gardeniers, Eegje Schoo en later Neelie Smit-Kroes, het waren altijd enkelingen in herenkabinetten. En de vraag is natuurlijk: waarom? Waarom moest het zo lang duren tot er eindelijk eens een groep vrouwen kan meeregeren? HP/De Tijd zoekt naar een antwoord en noemt vooral de namen van de begin dit jaar overleden minister van binnenlandse zaken Ien Dales en de huidige fractievoorzitter van de PvdA, Jacques Wallage. Dales schreef in de zomer van '92 samen met staatssecretaris De Graaf-Nauta en de ministeries van sociale zaken en WVC de nota 'Vrouwen in politiek en openbaar bestuur' en stelde daarin een aantal streefgetallen en -percentages voor met het oog op het toekomstige personeelsbeleid van de overheid. Wallage speelde een belangrijke rol in de jongste formatie zelf: zo liet hij bijvoorbeeld de claim van zijn partij op Justitie vallen op het moment dat D66 met Winnie Sorgdrager kwam aanzetten. Wallage: “Met meer vrouwen in de politiek verdwijnt die typische houding van mannen onder elkaar, die kleedkamersfeer. Mannen gaan zich anders gedragen. Minder tactisch, opener.”

Elsevier valt het op dat Kok zich vooral door 'de nazaten van het regentenpatriciaat' laat omringen. Je zou het het liberale erfgoed in 'paars' kunnen noemen: het herstel van de oude families die de touwtjes tot aan het begin van deze eeuw in handen hadden, de macht verloren en nu weer terug lijken in de gestalten van Hans van Mierlo, Jacob Kohnstam, Michiel Patijn en Jozias Aartsen. Elsevier geeft het onderzoek cachet door de familiewapens van de geslachten af te drukken en zoveel mogelijk belangrijke grootvaders op te voeren. In het hoofdartikel gaat Elsevier in op het einde van een grote sociale verworvenheid: het vrije weekend. Omdat er verdiend moet worden en de markt in alle opzichten sneller en dus flexibeler is geworden, moeten bedrijven zo lang mogelijk blijven produceren of hun diensten verlenen. Elsevier laat aan de hand van staatjes zien hoe onregelmatigheid vaste werktijden steeds vaker bedreigt. Werknemers reageren er verschillend op.

Vrij Nederland schrijft over de problemen van de afstandsmoeders en -kinderen. Het gaat om kinderen die door de moeder in een vroeg (baby)stadium worden afgestaan, omdat ze er zelf niet voor kunnen zorgen. Het aantal 'afstandsmoeders' liep in de jaren zeventig overigens sterk terug, omdat de pil geïntroduceerd werd en de opvattingen over het 'belang van het kind' eveneens veranderden. De problemen ontstaan vaak op het moment dat een kind wil weten wie de echte moeder (en eventueel ook vader) is, maar geen inzage in de dossiers krijgt. Lange tijd prevaleerde de gedachte dat het belang van de moeder groter was dan het kind, zodat instellingen de benodigde informatie niet prijs hoefden te geven. Maar dat verandert. Nu onlangs de Hoge Raad een uitspraak gedaan heeft dat het recht van het kind om te mogen weten wie zijn biologische ouders zijn belangrijker is dan het recht op geheimhouding, lijkt het belangrijkste probleem dus opgelost. Maar de uitspraak roept ook weer nieuwe problemen op. Want in hoeverre moeten soms de moeders zelf niet beschermd worden? Twee moeders vertellen hoe het is om onwaarheden in je dossier aan te moeten treffen en hoe zij denken dat de kinderen zouden reageren wanneer ze hun dossiers zouden inzien.

In De Groene Amsterdammer legt de Cubaanse dissident Elizardo Sanchez uit waarom hij pas echt bang wordt als Castro weg is: “Hij laat me leven om niet de hele internationale gemeenschap over zich heen te krijgen. Als hij weg is, ben ik overgeleverd aan de lagere echelons. Ik ben bang dat ik een van de eersten zal zijn die ze uit de weg ruimen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden