Recensie

Een jeugdboek over gemis, verdriet en een verdwenen peuter

Lisa Thompson
De goudvisjongen Beeld Lisa Thompson
Lisa ThompsonDe goudvisjongenBeeld Lisa Thompson

Doodsbange Matthew is de kroongetuige in een vermissingszaak

Lisa Thompson
De goudvisjongen
Vert. Anneke Bok. Meis & Maas
351 blz. € 17,59. Vanaf 10 jaar.

OORDEEL Fijn, spannend debuut over gemis en verdriet

Als een vis in een kom houdt Matthew (12) achter het raam van zijn slaapkamer zijn buren in de gaten. Zelden komt hij buiten, uit angst voor ziektekiemen. Hij kampt met een invoelbaar beschreven obsessief-compulsieve stoornis: hij houdt zijn kamer extreem schoon, wast zo vaak zijn handen dat zijn huid kapot gaat en eet uitsluitend 'steriele' magnetronmaaltijden.

Dit fijne debuut van de Britse Lisa Thompson roept meteen de recente bestseller van John Green in herinnering, 'Schildpadden tot in het oneindige', die ook over een tiener met een dwangstoornis gaat. In beide verhalen is bovendien sprake van een vermissing, maar 'De goudvisjongen' is voor een veel jonger publiek.

Detective

Als de peuterkleinzoon van Matthews buurman in een onbewaakt ogenblik uit diens voortuin verdwijnt, wordt Matthew een belangrijke getuige: hij is de laatste die deze Teddy heeft gezien. Algauw blijkt dat het jochie is meegenomen en krijgt het boek de spannende sfeer van een whodunnit. Zoals in elke goede detective zijn op zeker moment alle buren even verdacht en wil je niets liever dan doorlezen om uit te vinden hoe het zit.

Hoewel de oplossing en vooral de uitwerking daarvan een beetje tegenvallen, weet Thompson er wel knap een onderhoudend boek van te maken, terwijl er niet eens zoveel gebeurt en het decor steeds hetzelfde is: het huis en de straat van Matthew.

Aanvankelijk probeert hij vanuit zijn kamer 'onderzoek' naar de vermissing te doen, maar al snel schakelt hij zijn overbuurmeisje in en waagt zich uiteindelijk ook zelf buiten de deur. Zo trekt de zaak Matthew langzaam een beetje uit zijn isolement.

'De goudvisjongen' gaat over gemis en verdriet: meerdere buren (wel érg toevallig) missen een kind, bij Matthew thuis gaat het om zijn stil geboren broertje, aan wiens dood hij zich schuldig voelt. Maar het boek gaat vooral over het aangaan van je angsten, of zoals Matthews buurvrouw het mooi formuleert: "Nooit wachten tot het noodweer voorbijtrekt. Je moet naar buiten gaan en dánsen in de regen."

Fraaie zinnen staan er overigens niet veel in en sommige personages blijven te plat, maar het portret van Matthew, zijn gevecht met de stoornis en zijn zoektocht naar de kidnapper overtuigen.

Wat is uw favoriete boek van 2017? Laat het ons weten!

Lees hier meer boekrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden