Een jaar vol kansen

Ja, gemeente, daar staan wij dan. Aan het begin van een nieuw jaar. Van wéér een nieuw jaar. Hoeveel jaren zijn dit jaar niet voorafgegaan? En toch, een nieuw jaar... En dan vragen wij ons weleens af: wat zal dat nieuwe jaar ons brengen? Zullen wij ook dit jaar voor elkaar behouden blijven? Zullen wij over een jaar onze geliefden nog steeds in leven bij ons hebben, ja! zullen wij er zelf nog zijn?

"Vragen vlieden van 's mens lippen", schreef de dichter, "maar het antwoord kent er geeneen. Vraag en antwoord, 't zijn slechts stippen, vliedend als een schaduw heen." Echter!, dat zal mij, dominee De Vreeze, er niet van weerhouden om mij, sprekend vanuit de Schrift, tot uw hart te richten. In een preek, zo u wilt. Een preek in deze koude, vrijwel lege kerk, waar de stilte enkel wordt verstoord door langdurige hoestbuien of het irritante gepiep van een slecht afgesteld gehoorapparaat. Ach, denken wij dan weemoedig, klonk er maar wat vaker kinderlaweit in de kerk. Maar dat is zeldzaam geworden...

Ja, gemeente, een nieuw jaar is aangebroken. Een nieuw jaar brengt nieuwe kansen, zeggen ze weleens. Maar welke kansen? Kansen ten goede of kansen ten kwade? Als wij de voortekenen aanschouwen, dan moeten wij vrezen met grote vreze.

Niet voor niets heeft de koning in zijn kersttoespraak gewezen op de vele tegenstellingen die verdeeldheid dreigen te zaaien en twist. Tussen rijk en arm, noord en zuid, wit en zwart. En ja, tussen gelovigen en ongelovigen. Of tussen hen die verschillende geloven hebben.

Er vinden terreuraanslagen plaats die bevolkingsgroepen tegen elkaar op willen zetten. Populisme en nationalisme grijpen om zich heen, en daarmee discriminatie en uitsluiting. Wij zien het in ons eigen land, maar ook elders in de wereld. In Amerika is Trump president geworden, in Rusland heeft Poetin de absolute macht. Na een lange tijd van vrede is er weer oorlog in Europa. De atoomdreiging is terug van weggeweest. Het woord van de profeet Maleachi komt in gedachten: "Want ziet, die dag komt, brandende als een oven." In de wereld zijn miljoenen mensen op de vlucht. Uit Syrië en Irak, waar een vreselijke oorlog woedt. Maar ook uit Afghanistan, waar de oorlog voorbij is, maar de gevolgen nog voortduren. Uit Afrika, waar de vijand armoede heet.

Nu zult u misschien zeggen: "Ja, dominee De Vreeze, maar dat weten we toch al." Dat mag zo zijn, gemeente, maar weet u het ook écht? U ziet de vluchtelingenkampen, de bootjes op zee, de kleine Aylan op het Turkse strand. Maar ziet u het ook écht? Dringt het nog wérkelijk tot u door? Voelt u het nog in uw hárt? En als u dat doet, waar blijkt dat dan uit? Wat doet u met dat gevoel?

Misschien ligt daar wel de grootste kans van dit nieuwe jaar, gemeente. De kans om waarlijk mens, ja! waarlijk christen te zijn. Want wat betekent het om waarlijk christen te zijn? Ja, ik luister. Ik breng de hand achter het oor en luister. Het blijft stil.

Goed, dan zal ik, dominee De Vreeze, het u zeggen. Waarlijk christen zijn is God dienen door elkander te dienen. Door uw hart open te stellen voor hen die het nodig hebben. En niet alleen uw hart, maar ook uw deur en uw portemonnee.

Weest niet als de rijke jongeling, die alles voor zijn heil overhad, behalve zijn rijkdom. Weest geen zelfhandhaver. Beantwoordt geweld niet met geweld, maar keert de andere wang toe. Zo biedt het onheilspellende jaar 2017 volop kansen voor de christen die ze weet te grijpen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden