Klein verslag

Een idyllisch plaatje om ons met het sombere heden te verzoenen

Beeld Wim Boevin000

Nou het mag bij jou ook wel wat vrolijker. 

We zaten aan tafel, als gezin, en de jongste had net verteld over haar twee stagedagen op de redactie van het AD, en dat de mensen er zo lief waren en de krant er toch wat leuker uitzag dan de krant van haar ouders, want die was toch een beetje streng, en haar ouders hadden maar wat geknikt en toen zei haar vader dat zijn stukken heus ook wat lichter van toon waren en toen zei haar moeder dus tegen hem: Nou het mag bij jou ook wel wat vrolijker.

En nu zit ik weer aan mijn bureau, het is na drieën in de middag (maar het zou ook half negen in de avond kunnen zijn qua licht), en probeer iets vrolijks te schrijven. Maar wat biedt deze late novemberdag naast een loodgrijze hemel?

Een Amerikaanse president die oudere gruwelfilmpjes van een extreemrechtse Britse site retweet, van moordende salafisten in Egypte en van een sadistische jongen (ten onrechte opgevoerd als moslim) die in Nederland een andere jongen op krukken onderuit schopt.

Een Bosnisch-Kroatische oorlogsmisdadiger die bij het horen van zijn vonnis voor de rechtbank in Den Haag een bekertje met gif aan zijn mond zet en achterover slaat.

Een vervaarlijke rommelende megavulkaan op Bali waarover de Britse Daily Mail - een van de meest cynische kranten in de wereld - weet te berichten dat de grote uitbarsting een kwestie van uren is.

Een vijfjarig jongetje dat op het Centraal Station van Amsterdam door een vrouw wordt achtergelaten.

En, iets luchtiger, de kerstdecoraties waarmee onder leiding van Melania Trump het Witte Huis is opgetuigd en die eruit zien als een set van een horror-animatiefilm van Tim Burton.

Zo'n novemberdag is het.

En ik wil iets vrolijks schrijven.

En ineens zie ik een visioen, een visioen van de tekentafel weliswaar maar toch een visioen dat al over twee jaar werkelijkheid zou moeten worden.

Het gaat om een ontwerp, van een stukje singel bij ons in de stad, een stukje singel tussen twee bruggen, een paar honderd meter maar, maar het plaatje is zo idyllisch en vredig en heeft het in zich om ons allemaal met het sombere heden te verzoenen.

Er gloort licht!

Kijk maar eens, dat groen.

De torens van de kerk. En bloeit daar lupine? Ik zie vlekken van zonlicht in het gras tussen de bomen, als in een impressionistisch schilderij, en op het blauwe water een kano, een roeiboot, een jongens peddelend op een surfboard.

En aan de overkant op de oever een fijn wandelpad, met een joggende vrouw, een vrouw die haar hondje uitlaat en iemand die een rolstoel duwt.

In 2020 ziet de wereld er zo uit. Al is het dan de wereld tussen twee bruggen. Ik ga onmiddellijk op weg om even te kijken hoe ver ze zijn, daar bij die singel, die voorheen een verkeersbak herbergde.

Nu ja, ik maak er een foto.

Een foto die goed past bij deze dag, in november 2017.

Er is nog even werk.

Aan een gevel hangt in neon de tekst: Feel the warmth.

Ik doe mijn best.

De oorlogsmisdadiger is intussen in een Haags ziekenhuis overleden.

Wim Boevink schrijft vier keer per week een Klein Verslag. Eerdere afleveringen zijn terug te lezen op trouw.nl/kleinverslag.

Beeld Wim Boevin000
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden