Een hunkerend stil pubermeisje

Het stikt van de grijze pubermeisjes in deze wereld; terughoudende muisjes waar iedereen overheen kijkt, antiheldinnen over wie je dus ook niet gemakkelijk een film maakt.

Het zusje van Katia / Regie: Mijke de Jong. Met Betty Qizmolli, Julia Seijkens, Olga Louzgina.In 6 filmtheaters.

Het dertienjarige zusje van Katia – haar naam horen we pas in de laatste scène – verschilt in zoverre van haar voorgangsters in eerdere puberfilms (films als ’Rosetta’ of De Jongs eerdere ’Bluebird’) dat ook haar diepste wensen niet zo heel erg schokkend schijnen. Het zusje heeft nog niet zo duidelijk vorm eigenlijk.

Als in de eerste scène de meester vraagt wat ze wil worden, geeft ze een raar antwoord: ’gewoon het zusje van Katia’. Het meisje gaat naar school, zwerft door Amsterdam, en zorgt voor haar moeder, zusje en oma, zonder dat iemand van hen overigens die goede zorgen lijkt op te merken.

]]>

Ook als toeschouwer zie je het zusje van Katia bijna over het hoofd. De camera volgt het meisje op ooghoogte, maar intensiteit en ontroering liggen bij de anderen. Bij haar vermoeide Russische moeder, die zich na een nacht de hoer spelen door haar dochtertje als een kind laat verzorgen en zich onder een peignoir op de bank nestelt. Bij haar oudere, verwarde zus Katia, die een nieuw vriendje heeft, en na een doorwaakte nacht witjes informeert of het zusje hem ook zo knap vindt. Of bij de treffend verbeelde straatevangelist, die bij het Centraal Station in Amsterdam wel de liefde predikt, maar de onbeholpen pogingen tot contact van het meisje bruut afweert.

Met het maar liefst voor zes Kalveren genomineerde ’Het zusje van Katia’ legt regisseur Mijke de Jong zo voor de tweede keer realistisch een in stilte hunkerend, eenzaam puberleven vast. En net als in ’Bluebird’ blijf je ook hier enigszins op afstand van het meisje dat toch van zo dichtbij gevolgd wordt. Alleen anders dan in ’Bluebird’, zit die afstand je nu ook dwars.

In uiterlijk (brilletje, dikkig) herinnert ’Het zusje van Katia’ aan ongelukkige pubermeisjes als Dawn uit ’Welcome to the Dollhouse’ of het bibliotheekmeisje uit ’Elephant’. Maar waar Gus Van Sant in ’Elephant’ met een enkel beeld het verlangen van zo’n door niemand gezien meisje aangrijpend wist op te roepen, lukt dat Mijke de Jong hier niet.

Dat ligt het meest aan de piepjonge actrice, die vlak afsteekt tegenover de meer karaktervolle (en terecht voor een Kalf genomineerde) actrices om haar heen. Het ligt ook aan haar functie in het verhaal. Een vormloos meisje met een hart van goud blijft een lege plek; er is geen verborgen ’ik’ die de film kan trekken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden