Een hond is kostbaar in China Verboden handel in schaarse pekineesjes bloeit op

PEKING - “Pas op, zie je dat bord niet staan? Je mag hier geen honden meer verkopen! Als ze je pakken, dan slaan ze je hondje dood”, roept een bange man in legerjas. We staan met een uit Nederland geimporteerde pekinees op de voormalige hondenmarkt in het Westelijke district van Peking. Enige weken geleden is hier door de plaatselijke autoriteiten grote schoonmaak gehouden, waarbij dertig honden zijn doodgeslagen.

De man in de legerjas blijkt echter andere motieven te hebben voor zijn paniekerige gedrag dan het waarschuwen van domme buitenlanders. Even later stelt hij voor dat we ons hondje maar voor een lage prijs aan hem moeten verkopen, dan lopen we ook geen risico.

Dat er, ondanks de acties, duidelijk geen reden voor paniek is, blijkt wel uit het feit dat we niet de enige zijn die een hond aanbieden. Er loopt ook nog een boer met twee bruine pups rond. En er staat een man met een slecht uitziende witte poedel. Bovendien blijkt het verbod, zoals wel vaker in China, erg plaatsgebonden. Aan de andere kant van de stad, twintig minuten rijden verder, worden naast een metrostation overal piepjonge pekineesjes aangeboden. De handelaren dragen bijna allemaal een lange donkere wollen jas, waaruit zo af en toe een nieuwsgierig hondekopje steekt.

Het is overigens niet verbazingwekkend dat de handelaren besloten hebben het officiele verbod op het houden van honden te negeren: de handel is veel te lucratief. Voor onze pekinees, een teefje van drie maanden oud, wordt ons bij aankomst op het vliegveld al duizend Amerikaanse dollars geboden. Ook op de hondenmarkt wil men, na enig onderhandelen, een soortgelijk bedrag neertellen. In Nederland kost een pekinees zo'n vierhonderd gulden.

Pekinezen zijn extra veel waard in China, omdat ze vroeger aan het hof van de Chinese keizers werden gehouden. Keizerin Cixi, die leefde aan het einde van de vorige eeuw, was een beroemde liefhebber van pekinezen en wordt vaak met zo'n hondje afgebeeld. Het verhaal wil dat het in die tijd verboden was voor de gewone bevolking om er een keizerlijk hondje op na te houden. Maar enig navraag bij een oude historicus die werkzaam is in de Verboden Stad, leert dat ook toen al het hondenverbod door iedereen met voeten werd getreden en de gewone bevolking ze ook op grote schaal hield.

De pekinezen zijn, samen met kleine, witte, schoothondjes, vorig jaar ineens weer grote mode geworden, ditmaal onder China's nieuwe rijken. Na de aankoop van een auto en een draagbare telefoon is het houden van een hond ineens statussymbool nummer een. Het probleem bij deze nieuwe rage is echter dat er vrijwel geen honden meer zijn in China. Na de machtsovername van de Communistische partij in 1949 werd het houden van honden verboden om verspreiding van ziektes tegen te gaan en omdat het werd gezien als een 'bourgeois liberalistische' gewoonte. Het verbod werd vooral tijdens de Culturele Revolutie streng gecontroleerd en de meeste honden overleefden deze periode dan ook niet.

Eekhoornhond

Om aan de nieuwe vraag te voldoen, worden er tegenwoordig veel honden geimporteerd, meestal vanuit Rusland. Ook is er buiten Peking nu een hondenfokkerij, compleet met een hondenpark waar bezoekers kunnen leren hoe verschillende soorten honden eruit zien. Degenen die zich geen hond kunnen veroorloven, kunnen bovendien voor een paar yuan een hond naar keuze huren om er een eindje mee door het park te wandelen. Enig onderwijs in honderassen is ook wel nodig in China, want op de hondenmarkten worden de meest vreemde dieren verkocht. Zo zijn er handelaren die een 'eekhoornhond' te koop aanbieden. Dit zijn zwarte (en dus waardeloze) straathondjes waar men met peroxide enkele strepen op getekend heeft, zodat ze op eekhoorns lijken. De honden komen compleet met certificaat van echtheid.

Wij verkopen onze pekinees uiteindelijk maar aan een echte dierenliefhebber, een rijke zakenman die al de trotse bezitter is van drie, nogal twijfelachtige exemplaren. De man, een handelaar in onroerend goed, is het overigens helemaal eens met het hondenverbod van de autoriteiten. “Je moet begrijpen dat Peking een overbevolkte stad is. De mensen wonen in kleine huizen, dicht op elkaar. In zo'n situatie kun je wel kleine hondjes houden, maar er zijn ook mensen die dan een grote, gevaarlijke hond aanschaffen. Zo'n hond kan de kinderen in de buurt bijten en ziektes verspreiden.” Volgens de zakenman was de actie in het westelijke district ook niet een initiatief van de autoriteiten, maar van klagende buurtbewoners. Deze vonden dat hun kinderen niet meer veilig over straat konden met al die honden in de buurt.

Behalve als handelsprodukt of statussymbool blijkt de hond in Peking ook nog andere interessante functies te hebben. Zo ontdekken we tijdens een bezoek aan Pekings eerste hondensalon. De eigenaar van de zaak vertelt enthousiast dat het doel van zijn onderneming is het culture niveau van de Chinese bevolking en het internationale aanzien van China te verhogen.

“Buitenlanders hebben een erg slecht beeld van China, als het om honden gaat”, zo vertelt hij. “Ze denken dat we ze alleen opeten of doodslaan, maar dat is niet zo. Ik wil bekendmaken dat er in China ook echte hondenliefhebbers zijn.” En om nog meer liefhebbers te kweken vindt de eigenaar dat hij binnen China een educatieve taak heeft. “We leren de mensen hier hoe ze honden moeten verzorgen en wat je ze te eten moet geven. Op die manier willen we, via de hond, het culture niveau van de Chinese bevolking verhogen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden