Een halve liter koffie

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

'En wat is hier allemaal aan de hand?', vroeg Rudi. Niks, zei ik. Jawel, zei Werner

Toen ik een tijdje terug de twee enveloppen met inhoud naar Herr Rings, de Lehmverputzer, in Nimshuscheid ging brengen, was hij niet thuis. Er zaten drie vrouwen in de keuken, één ervan was de vrouw van Werner, dat is de voornaam van Herr Rings. "Werner is er niet", zei ze. Ik heb nog steeds niet geleerd dat dat hier betekent dat je eigenlijk moet blijven zitten totdat hij komt.

De vrouwen werden helemaal gek van Jasper, één van de drie maakte met haar antieke Handy zelfs foto's van hem en liet me op diezelfde Handy foto's zien van de hond van haar zoon, die als twee vlokken sneeuw op Jasper leek. Ze maakten kirrende geluidjes tegen Jasper, die heel opgewonden werd. Het was erg warm in de keuken. "Koffie?" vroeg de vrouw van Werner. Ik zei 'ja'. Nog steeds heb ik niet geleerd dat dat hier betekent dat je een halve liter in een enorme mok voorgezet krijgt. De vrouw van Werner gebaarde naar een schaal met koekjes.

Ik wilde er weg, het was er veel te warm en de vrouwen waren in een pré-carnavalsstemming, wat betekent dat ze allerlei ondeugende, seksuele toespelingen maakten die ik niet helemaal begreep omdat ze onder elkaar Eifelisch spraken. De vrouw van Werner vroeg hoe de leemwanden waren geworden. Prima, zei ik, alleen begint het nu her en der een beetje te scheuren. Ik wurgde het laatste restje koffie en nog een koekje naar binnen en keek naar de enveloppen die midden op tafel lagen. "Ja, Werner komt zo", zei de vrouw van Werner. "Dat zal wel goedkomen", zei ik. "Hij ziet ze wel liggen, toch?"

Een paar dagen later stopten er aan het einde van de middag twee auto's voor mijn huis. Uit de ene kwam Herr Rings, uit de andere kwam Rudi. Jasper rende naar de poort en begon hard te blaffen. "Jasper und sein Knecht", zei Werner. Dat wordt de titel van het Privédomein-deel dat ik net ingeleverd had. "Hoe weet u dat?", vroeg ik stomverbaasd. Hij maakte een weids armgebaar en zei: "Wij weten hier alles." Ze liepen kordaat het huis binnen. "En wat is hier allemaal aan de hand?", vroeg Rudi. "Niks", zei ik. "Jawel", zei Werner. "Mijn vrouw zei dat er enorme scheuren in de wand zitten!" Ze vulden met z'n tweeën de gastenkamer voor de helft, het zijn grote mannen. Ze moesten lachen. "Er is helemaal niks aan de hand!" riep Werner. "Dat zei ik toch?", zei ik. "Zo hier en daar een scheurtje."

Rudi had een vochtige sponsspaan bij zich waarmee hij de plekken waar een scheurtje zat opnieuw bestreek. "Heel goed dat je het gezegd hebt", zei Werner. "En nog heel erg bedankt voor het geld." Rudi gaf me de sponsspaan. "Zag je hoe ik het deed?" vroeg hij. Ik zei "ja". "Breng hem maar eens een keer langs bij Werner." Ze stampten zonder te groeten het huis weer uit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden