Een grandioos tweeluik van dans die ráákt

DANS


'Scenic Route'


Nederlands Dans Theater


*****


Een avond met choreografenduo Sol León en Paul Lightfoot staat garant voor een hóóg-esthetische kijkervaring met filosofisch-spirituele ondertonen. Of je nou wilt of niet, dit is dans die ráákt. Dat zit 'm in de bijzondere relatie met de muziek, maar vooral in de persoonlijke benadering van het duo; je zit als het ware naar hun leven te kijken, maar uiteindelijk kijk je naar jezelf.


In het tweeluik 'Scenic Route' dat Nederlands Dans Theater rond de choreografen brengt, is het werk 'Silent Screen' uit 2005 misschien wel het persoonlijkste uit hun oeuvre. Op Philip Glass' 'Glassworks' kijken we naar de ontwikkeling van hun (liefdes)relatie, teruggebracht naar beelden en emoties waarin iedereen zich kan herkennen. We zien een danskoppel (fenomenale Jorge Nozal en Sarah Reynolds) dat op weg is zonder ergens te komen, dat reikt zonder echt aan te raken. Hun ontmoeting luidt in wezen het proces van afscheid al in. Op scherm zien we een man die de donkere zee in loopt, even later wandelt een kind via een besneeuwd bospad juist naar ons toe - dood en leven liggen in elkaars verlengde.


Alle fascinaties van het duo komen sterk naar voren in dit werk: de stomme film, in de vorm van geprojecteerde zwartwit-beelden, daarnaast de uitvergrote expressie als speldenprik in een verder lyrische danstaal. Maar nóg belangrijker is het vernuftige schaduwspel, als uiting van León en Lightfoots heilige geloof in het yin-yangprincipe. De natuurlijke samenhang tussen licht en donker, liefde en afscheid is in ongelooflijk fraai danstheater gegoten.


De suggestie van op reis zijn, evident in al het werk van León en Lightfoot, is sterker dan ooit uitgewerkt in het tweede deel 'Singulière Odyssée'. Plaats van handeling is een wachtruimte waarin de tijd stilstaat: de wandklok blijft 9.35 aanwijzen. De dansers zijn passanten die binnenwaaien op weg ergens naartoe, maar worden ook weer door een onzichtbare kracht naar buiten gezogen. Er blijkt gaandeweg iets raars met het perspectief aan de hand; zo lijken de dansers achter in de ruimte wel reuzen die als Alice in Wonderland door een deurtje kruipen. Alles versterkt het gevoel van gevangenzitten in tijd en ruimte, met het op weg zijn als metafoor voor het leven. De nieuwe compositie van Max Richter ondersteunt dit grandioos: pianovariaties rond één thema worden gedurende een muzikale trip naar symfonische hoogtes geleid.


Reizen, op drift zijn: onvermijdelijk zijn er associaties met de actualiteit. Wat dit tweeluik zo verschrikkelijk goed maakt, is dat het maatschappelijke pijnpunten tot menselijke proporties terugbrengt. Elke platitude is vermeden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden