Een goede oogst in een tot dusver mager dansseizoen

David Wilde, Min Li en Brandon O¿Dell. (FOTO HANS GERRITSEN)

Van de vier geplande premières in Scapino’s nieuwste programma ging er een niet door, waarop de reprise van Ed Wubbes duet ’Nicht zutreffendes Streichen’ werd ingelast. Onbedoeld werd ’4 x 20 Storyproof’ zo het verhaal van ’hoe een lastminute-programmawijziging de avond in heilzaam evenwicht brengt’.

Want tussen de theatrale, volle groepsstukken is ’Nicht zutreffendes Streichen’ een ’verhaal’ van intiem dansgenot. Muzikaal gefocust op de muziek van Von Biber komt de intimiteit tussen man en vrouw (intens gedanst door Bryndis Brynjolfsdottir en Rupert Tookey) in al haar luisterrijke mysterie tot beweging. Hierin toont Wubbe zich een meester van het detail: een losjes uit het lood geslagen lichaam schetst haar hunkering; zijn hand die in het luchtledige grijpt, zegt alles over beider onvermogen.

’Nicht zutreffendes Streichen’: het verhaal van hoe emotie tot in elke vezel kan worden uitgewerkt.

Dat wil niet zeggen dat de drie andere werken uit ’4x20’ (de lengte van 20 minuten vormt een ideale spanningsboog voor dans) van ’mindere’ kwaliteit zouden zijn. In een tot dusver mager dansseizoen zijn deze een goede oogst – net zulke lichtpuntjes als die in Georg Reischls ’September Virgin’ zorgen voor een oplichtende zodiak. Hieronder zet de improviserende celliste Nina Hitz de dansers tot beweging aan. Als danser Mischa van Leeuwen het dronkemanslied ’De fles’ aanheft, ontaardt de choreografie in een showstopper die in ’De Jantjes’ niet zou misstaan.

’September Virgin’: het verhaal van hoe abstracte dans gelaagd en warmbloedig kan zijn.

Dwingender is ’5 steps for a piëta’ van Christophe Garcia. Als een íets te enthousiaste zelfhulpgoeroe loodst danseres Veronique Prins ons humorvol door vijf fases van rouwverwerking („Depressie is mijn favoríete fase!”). Een luchtige opmaat voor een aangrijpend danswerk over rouw, waarin de bewening van de gestorven zoon naar een universeel plan is getild: een monument voor onmacht en verlangen.

’5 steps for a piëta’: het verhaal van hoe de kwetsbaarste emotie zonder enig vals sentiment invoelbaar wordt gemaakt.

En dan Marco Goecke. Deze choreograaf vertelt alle verhalen tegelijk en tegelijk ook maar eentje: het ’zijn’ – in ’Supernova’ richt hij zich op schepping én vernietiging. De mens is het zout der aarde, maar in een prachtig openingsbeeld werpen de dansers dat letterlijk van zich af. Als elektrificerende ionenbommen kaatsen ze tegen de noten van de gekwelde crooner Antony Hegarty, de Goecke-vertrouwde ’campy’ veren en glitters counteren zoals altijd met de omnipresente zwarte atmosfeer.

’Supernova’: het verhaal van hoe zó’n uitgesproken choreograaf steeds weer weet te verrassen.

Maar dat geldt voor heel ’Storyproof’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden