Een goed glas wijn erbij en dan lekker hard schelden

’Een Nederlands wonder?’ Joan Hemels, hoogleraar communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam, geeft het antwoord op de vraag die hij zelf opwerpt: ja, het is een wondertje.

Wat? Hemels: De herontdekking van godsdienst door journalisten in Nederland. Dat betoogt hij in een artikel in Communicatio Socialis (Internationale Zeitschrift für Kommunikation in Religion, Kirche und Gesellschaft). Trouw, De Volkskrant en NRC stellen er, signaleert Hemels, hun opiniepagina’s ruimhartig voor open, wat soms ’diepgaande’ bijdragen oplevert.

De professor wijst daarbij op een opvallend gat: „Teleurstellend is dat kerkleiders en de Raad van Kerken nauwelijks deelnemen in dat actuele debat. Het is voor kerken kennelijk moeilijk zich uit te spreken over brandende kwesties, dus houden ze zich liever gedeisd.”

Wat is de aantrekkelijkste methode om de Bijbel tot je te nemen, vraagt Doopsgezind.nl aan deskundigen.

Antwoord van Wieteke van der Molen, dopers dominee: „Ik vind bijna alles mooi, als het over de Bijbel gaat. Zo’n ontzettend verschrikkelijke Discovery-documentaire, ik kijk daar soms graag naar; goed glas wijn er bij, en dan lekker hard schelden. Vind ik heerlijk. Ontspanning. En verder: ik hoor mezelf graag praten, dus preken: jazeker!”

Trouw nodigt hierbij ds. Wieteke van der Molen – predikant van Barsingerhorn, Zijpe Noord, Zijpe Zuid, Wieringermeer en Medemblik van harte uit om bij de eerstvolgende preekwedstrijd (in 2009, misschien wordt het 2010) een bijdrage in te zenden.

De Stolperstein is populair. Het Nieuw Israelietisch Weekblad schrijft over de tegels die, vertaald, ’stenen des aanstoots’ heten. Verschillende Joodse gemeenten willen ze aanschaffen. Het zijn gedenktegels van messing, ze kosten bijna honderd euro per stuk en ze zijn niet aan te slepen. Een flinke wachtlijst is er al.

De Stolpersteine zijn bedacht door een Duitse kunstenaar Gunter Demnig. Begonnen in de Antoniterkirche in Keulen in 1993 verspreidt de steen zich over Europa. Er staat een simpele tekst op: Hier woonde XXX, dan geboortedatum en sterfdatum plus plaats van overlijden.

De metalen tegel ligt in de stoep voor het huis van oorlogsslachtoffers; dat kunnen Joden zijn, maar ook Sinti, Roma, verzetsstrijders, homo’s die in het Tweede Rijk vermoord zijn.

Zou Demnig zich wel hebben afgevraagd wat er zou gebeuren als nabestaanden van ieder nazi-slachtoffer een tegeltje willen bemachtigen?

Hij is al de kerk uit verwenst, maar ook vergeleken met halfgoden als Miskotte: Klaas Hendrikse. De atheïstische dominee uit Middelburg blijkt een Zeeuwse variant op Spinoza te zijn. Dat lezen we in Samen, het blad van de Protestantse Gemeente Eindhoven. „Voor Spinoza vallen niet God en mens samen, maar voor hem is God één met de wereld. Overal, in alles is iets van God te vinden, sporen van God.”

Stel, je wilt een tijdschrift beginnen. Dan denk je na over de inhoud, de vormgeving en je doelgroep. Dat hebben een paar monniken gedaan, en dat is ze goed gelukt. Geen gelikt full colourblaadje, maar een net blad in herfsttinten, en de bepaald niet schreeuwerige titel De Kovel.

De wat? Als u zich dat afvraagt, behoort u niet tot de doelgroep van dit monastiek tijdschrift. Elke religieuze weet wat een kovel is: een kloosterlingewaad met kap. (Het ’Katholiek woordenboek’ kent de term trouwens helemaal niet, Van Dale geeft de voorkeur aan ’keuvel’.)

Het lijkt een voor de hand liggende keus, die kovel, maar omdat het textiel is die ’lichamelijkheid’ verhult en ’veel met bloot van doen’ heeft, mag het toch een opmerkelijke naam heten.

Het Amerikaanse evangelische blad Christianity Today vertelt hoe Calvin College, een goedgereformeerd (en zeer wit) opleidingsinstituut in Grand Rapids, Michigan, in haar maag zit met een docent. Die gelooft wel, heel veel zelfs, maar ja, ze is zwart en gaat liever naar een zwarte Baptist Church dan naar de Christian Reformed Church (CRC), een kerk met Nederlandse wortels. Dat vinden ze niet fijn bij Calvin College.

Het conflict doet denken aan een akkefietje dat het Nederlands Dagblad met een fotograaf een paar jaar geleden had; die werd evangelisch en kreeg daarop de zak.

Hoofddocente Denise Isom rekende op een clemente behandeling. Die kregen wel meer stafleden, voor als ze ter kerke gingen bij hun partner die daaraan verbonden was.

Isoms argument: ze wilde kerken in een gemeenschap die haar voedde, die bij haar African American cultuur paste. In de kerk wilde ze zich niet steeds ’anders’ voelen dan de rest; de CRC is zeer blank.

Calvin College reageerde simpel: we moeten aan onze gereformeerde regels vasthouden, anders verliezen we ons karakter en voor je het weet zijn we nauwelijks christelijk meer.

Op de campus roeren critici zich; ze stellen dat Calvin College net als de kerk waar ze bij hoort, maar eens moet wennen aan diversiteit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden