Opinie

Een gestaalde ex-Ossie die bewust welstand najoeg

Zijn toegeven had iets zieligs. Nota bene in het huis van zijn vroegere werkgever zocht Erik Zabel twee jaar geleden naar hulp en begrip. Ja, hij had een keer epo gebruikt en hij moest aan zijn zoontje denken en dus schoot hij toen maar vol.

In die dagen was hij een held in Duitsland. Hij was een oude krijger die meer innerlijke kracht had dan menig jong coureur en hij had de durf te zeggen dat hij stout was geweest. Waar die andere held, Jan Ullrich, de kaken op elkaar hield en rood aanliep van het liegen, dacht Zabel dat hij met dat ene keertje er wel goed vanaf zou komen. Gek, maar waar, dat was ook zo. Al die andere boeven die pakten, hadden toch iets van zakkenvullers, kleine bedriegers of sterfelijke stommelingen, maar Zabel dus net niet.

Zoals hij daar zat met die bebop kop die nog zo deed denken aan de DDR-kappers. Met dat pruilmondje; een beetje zielig, een beetje pathetisch, een beetje naïef en toch geen echte slechterik. Zouden we het nou werkelijk geloven dat hij het een keertje had geprobeerd?

Zabel bleef echter overeind en werd het zinnebeeld van het lang doorfietsen in Duitsland. Steeds weer stapte hij op en steeds weer drukte hij zijn smalle lendenen in een massasprint tegen anderen aan. En ja, er waren nogal wat renners die respect voor hem hadden. Hij was toch al 38 jaar en had de muur nog zien vallen.

Hij had miljoenen verdiend en had zich altijd en eeuwig als een voorbeeldige sportman gedragen. Natuurlijk deed hij verboden dingen, maar dat zat in zijn beroep verankerd; hij was bepaald niet ’roomscher’ dan al die anderen pausjes.

Hij kon sprinten, hij had durf en panache en hij reed het hele jaar door, inclusief zesdaagsen. Hij had geen kapsones zoals Der Jan, was geen huilende ballerina zoals Richard Virenque, noch had hij een grote bek zoals Lance Armstrong. Hij was een gestaalde ex-Ossie met een vrouw aan zijn zijde die oogverblindend ordinaire witte laarzen op een hete julidag in de Tour kon dragen. Ja, zijn vrouw, zij werd een bezienswaardigheid; samen met dat poedeltje. En die gouden, rinkelende armbanden en verkeerde kleren.

Maar hij had zijn plaats verworven in het peloton en hij zou er ook uithalen wat erin zat. Vooral financieel. Hij won vier maal Milaan-Sanremo. Alleen daarom was zijn loopbaan al geslaagd. Als hij Italiaan geweest zou zijn zouden die vier zeges ingestaan hebben voor eeuwige roem en grote rijkdom. Maar Zabel was een ex-Ossie en dus joeg hij bewust welstand na. Wat hij vroeger alleen van afstand zag op de tv, kon hij nu zelf bijeen fietsen.

Erik Zabel stopt. Dat is mooi. Ze mogen in Duitsland een standbeeld voor hem oprichten. Hij was eerlijk, aardig, simpel en oprecht en natuurlijk was hij onderdeel van de fietsmaffia, maar so what!

Hein Verbruggen schreef hem ooit een persoonlijke brief na (weer) een tweede plaats bij een WK, waarin de UCI-baas zei: „Ik had je de zege zo gegund omdat je een groot voorbeeld voor de jeugd binnen onze sport bent.”

Dat klopt. Maar ook voorbeelden stappen weg. We zullen hem missen. Dat kortgeknipte haar, die scherpe blik, die sprint waar de sleet al jaren op zat, die lach en die complete inzet. En we zullen zijn vrouw missen als ze met weer een nieuw décolleté het Tourpeloton opschrikte. Erik zag dat van afstand aan en glimlachte dan. ’s Avonds won hij de sprint.

En hij sprak zo grappig Nederlands.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden