de megastad

Een geschikte school in Delhi vinden: ga er maar aan staan

Beeld AFP

Heb ik weleens inspirerend werk voor de natie gedaan? Een belangrijke bijdrage geleverd aan India’s erfgoed? Of iets anders uitzonderlijks gepresteerd in mijn leven? Voor mij ligt het inschrijfformulier van een school voor mijn nog geen driejarige kind. De overheid en de rechtbanken van Delhi proberen al jarenlang om dit soort selectiecriteria voor peuterklasjes te verbieden.

Kinderen zouden immers gelijke rechten op onderwijs moeten hebben, hoe bijzonder of invloedrijk hun ouders ook moge zijn.

Officieel mogen de 1600 erkende privéscholen in de metropool enkel de voorkeur geven aan kinderen die in de buurt wonen. Maar de meeste houden liever meer controle aan de deur.

December is dan ook een van de meest stressvolle maanden voor ouders van jonge kinderen in India’s hoofdstad. De formulieren en uiteenlopende criteria die elke school opstelt zijn maar drie weken beschikbaar. En elk jaar staan de kranten vol met verhalen over nerveuze ouders en rechtszaken.

Dit jaar maak ik het hele circus van dichtbij mee, hoewel mijn zoontje pas nét drie is als het nieuwe schooljaar in april begint. Ik zou graag een jaartje wachten, maar dat wordt van alle kanten afgeraden.

“Een jaar later kom je nooit meer binnen, want dan zitten de klassen vol”, zo waarschuwen vrienden met kinderen.

En dus boog ik me deze week over een stuk of tien formulieren, die gelukkig allemaal gewoon op internet te vinden zijn. Zo veel mogelijk, want in een zogenoemde beginnershandleiding las ik dat het ‘dom is om je alleen in te schrijven bij je droomschool’.

Heel optimistisch ben ik er niet van geworden. De meeste scholen hebben tussen de 100 en 150 plekken beschikbaar. Daarvan is bij wet een kwart gereserveerd voor leerlingen uit economisch zwakkere gezinnen.

Daarnaast hanteren veel scholen een omstreden ‘management quotum’, dat de schoolleiding naar eigen inzicht kan invullen met kinderen van bijvoorbeeld machtige politici of rijke zakenmannen die hier een gulle donatie voor over hebben.

Voor kinderen van ‘gewone’ mensen blijft al met al krap de helft van alle schoolbanken over. Wie deze bemachtigen wordt bepaald door een puntensysteem dat de afgelopen jaren flink is gereguleerd om gelijke kansen voor kinderen te creëren. Eerder gaven scholen bijvoorbeeld openlijk de voorkeur aan het kroost van hoogopgeleide, vegetarische en niet-rokende tweeverdieners. Het tot twee jaar geleden standaard ‘interview’ van de driejarige kindertjes mag ook niet meer worden afgenomen.

Maar nog altijd worden veel punten uitgedeeld voor allerlei eigenschappen waar mijn zoontje niet aan voldoet. Hij is geen meisje. Hij heeft geen oudere broers of zussen op welke school dan ook. Zijn ouders komen niet uit Delhi en mogen zich dus nergens alumni noemen.

Wij krijgen daarom alleen punten bij scholen in de buurt. Dat is in een megastad als Delhi gelukkig een ruim begrip: je scoort maximaal als je binnen een straal van 10 kilometer woont.

Misschien is het genoeg om mee te mogen doen aan een loting om de laatste plekken. En als we buiten de boot vallen? Dan zit er niets anders op dan het komende jaar iets uitzonderlijks te bereiken.

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen wekelijks verslag uit hun eigen megastad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden